Detida a Secretaria Xeral do SRI suízo

Andrea “Andi” Stauffacher, membro da organización “Revolutionärer Aufbau Schweiz” (RAS), do Socorro Roxo de Suíza e da secretaría internacional do SRI entrou onte na prisión de Winterthur. Andi foi condenada en novembro de 2011 a dezasete meses de prisión polo tribunal penal de Bellinzona por “danos á propiedade e emprego de explosivos con propósito delituoso”. Tratábase de uso de fogos artificiais polos ataques que causaron prexuízos ao consulado español en Zúrich (acción realizada en solidariedade cunha folga de fame dos presos revolucionarios en España) e contra un inmoble que aloxaba locais de policía.

Unha pegada parcial de ADN encontrada no lugar correspondería ao seu perfil de ADN tal e como fora establecido en 2002, mais, segundo a lei, ese perfil anterior non debería ter sido conservado durante tanto tempo. O tribunal federal deu a razón aos avogados neste punto: a proba era ilegal. Pero finalmente o tribunal confirmou a condena declarando que se a policía tivese procedido legalmente (realizando novas consultas de ADN), o resultado tería sido o mesmo… Un novo recurso foi arquivado, pero, a diferenza do anterior, non é suspensivo e polo tanto encarceraron a nosa camarada.

Nota do SRI de Bélxica.

Carta de Suso Cela ao COMITÉ DE SOLIDARIEDADE

Ola a todos e todas!

O primeiro de nada é felicitarvos nun novo aniversario do COMITÉ DE SOLIDARIEDADE e mandarvos unha enorme aperta dende este lugar ao que chaman cárcere, no que ao igual que vós tamén libramos algunha que outra batalla contra o inimigo común. O paradoxal da situación é que hai 7 anos que o tería que estar aí, convosco, pero grazas ao réxime fascista que nos domina terei que botar por aquí dous anos e medio máis…

Así que ante todo un petición: non rematedes co licor café!

Quero dicirvos que nestes 7 anos, como nos 16 anteriores, como no que queda, vós xogades, xogastes e xogaredes un importante papel na resistencia que aquí dentro mantemos os presos políticos. Aquí perdeuse unha guerra pero nunca a dignidade e o espírito de loita por un mundo máis xusto, igualitario e solidario (…). Todas as expresións de rebeldía e de loita son importantes, conflúen unhas coas outras e todas forman ese conxunto que algún día -e disto non debe haber dúbida- rematarán co sistema capitalista. A solidariedade, a vosa solidariedade e o voso cariño, é un deses piares nos que se basea ese Todo (…).

Mais non todos son momentos álxidos, bonitos, senón que tamén hai momentos feos, duros, de recesos, que pode que sexan os máis importantes. Cando todo vai ben non fai falta moito.. Cando estou de baixón, sempre acode ao meu rescate esa solidariedade, a vosa solidariedade, certos fíos máxicos… Máis tamén outra parte importante dese Todo me impulsa. Xa non están, e non obstante non deixan de animarme e levarme adiante. Esa outra parte é a nosa Historia, o exemplo dos que nos precederon e mantiveron a chama viva, nunhas condicións terribles, onde a noite parecía que o ía cubrir todo, que non ía amencer (…).

Se alguén pensa que cambiar a sociedade, aspirar a algo mellor, loitar por unha sociedade máis xusta é doado e sinxelo, pois non, non é doado, non é sinxelo. Hai momentos de todas as cores… Pero loitar creo que é o máis bonito polo que pode vivir un ser humano; pois se este é o mellor mundo que nos poden ofrecer, que o metan onde lles caiba! Creo que merecemos algo mellor, pero non nolo van regalar, teremos que conquistalo. E nesa conquista todos os esforzos son importantes, todas ás mans, todos vos brazos, todas as vontades son importantes e necesarias, todo pasiño é importante e necesario.

Así que xa non me queda máis que animarvos a que sigades dando pasos, a seguir camiñando, a caer e levantarse e a non deixarse abater polas situacións nas que trata de somerxernos o sistema capitalista (…). Non é que eles sexan fortes, é que nós aínda non temos conciencia da nosa verdadeira fortaleza. Por iso: que siga crecendo a solidariedade!

Unha forte aperta e o dito: non rematedes con todo o licor café!

Suso Cela Seoane

Preso político dos GRAPO

Prisión de Badajoz

Benvidos Ciete e Carmela!

O pasado sábado 27 de abril, convocouse en Madrid un Xantar para celebrar a saída en liberdade de Ciete Calcerrada e Carmen Muñoz, ambos detidos en 2002 e condenados a 11 anos de prisión por militar no Partido Comunista de España (reconstituído) e no Socorro Roxo Internacional. Tanto Ciete como Carmela, son veteranos militantes da causa democrático-revolucionaria e xa pasaran numerosos anos de cárcere como membros dos GRAPO.

Ao xantar asistiron numerosos familiares e amigos destes recoñecidos veciños do barrio madrileño de Vallecas. Durante o acto, tamén tomaron a palabra as recentemente excarceradas Marían Ruíz Villa e Carmen Anguita. Unha representación do Socorro Roxo Internacional de Galiza e do noso COMITÉ DE SOLIDARIEDADE desprazouse igualmente até a capital do Estado para renderlle cumprido homenaxe a esta parella de auténticos militantes comunistas.

A Pepita Seoane; polo preso político Manuel Arango Riego

Ao final do primeiro día de realización daquel xuízo-farsa puiden ver fugazmente a Pepita, mentres nos cruzabamos nun corredor da Audiencia Nacional. Apenas puiden adicarlle un sorriso e un curto saúdo, mentres ela a min me saudaba.

Había máis de 20 anos que non a vía.

Viñera dende A Coruña a asistir, xunto a máis traballadores da súa cidade, ao desenvolvemento dese xuízo, a apoiarnos e a ver ao seu fillo Paco, que, novamente, despois de permanecer 20 anos no cárcere, volvía ser procesado pola súa militancia comunista no PCE(r). 

Pepita ten dous fillos que se encontran en prisión pola súa participación na loita revolucionaria dende as filas do noso Partido e dende a guerrilla antifascista. O seu terceiro fillo, o máis pequeno, foi procesado por defender os presos políticos e participar na loita pola súa liberación. Son unha familia onde a causa do antifascismo e do comunismo son profundas razóns de ser.

Cos seus máis de 70 anos, Pepita é un símbolo da loita antifascista e da defensa dos presos políticos. O seu exemplo mereceu o recoñecemento dos traballadores, de diversas organizacións democráticas e do noso Partido a través de actos de pública homenaxe.

Non obstante, Pepita continúa na brecha. A súa resistencia non envellece, continúa viva, non se pasa á reserva. A súa presenza e o seu quefacer activo son unha denuncia poderosa contra os crimes e canalladas do Estado fascista e unha permanente chamada á resistencia.

Recordo algúns dos seus últimos textos de denuncia, contundentes alegacións políticas: acendidos, veraces e irrefutables. É o supremo dereito da nai a defender os seus fillos, a defender a verdade e o xusto e a loitar polos dereitos dos traballadores.

Aí encádrase o texto que lle enviou ao presidente do Goberno, sobre o cal descargou, o mesmo que contra o Estado no seu conxunto, a súa ira popular, de forma argumentada e poderosa.

O o seu máis recente texto dirixido ao presidente da Audiencia Nacional, no que manifesta o seu “maior desprezo á xustiza e aos xuíces”, porque entre outros moitos outros atropelos e represións “se aplica a fondo en ilegalizar partidos, pechar xornais ou en quitar de en medio a todo aquel que non estea de acordo co voso xeito de pensar e de actuar”.

A Pepita non lle fan falta as tribunas oficiais; as súas tribunas de expresión son os barrios, os locais populares e os centros de traballo. Tampouco a frea a ameaza das “leis antiterroristas”, nin se aplica a auto-censura: di publicamente o que sente.

Coa súa presenza entre todos aqueles traballadores que asistiron a apoiarnos, unha poderosa mensaxe de resistencia percorreu ese búnker das anti-liberdades; ese monumento á opresión fascista que é a Audiencia Nacional.

[Extraido e traducido de «La Madre» pertencente ao Capítulo X do relato “Tres días de febrero” sobre o xuízo-farsa de febreiro de 2011.]

Manuel Arango Riego, preso político do PCE(r)

Viva o Primeiro de Maio!! 36 anos de Resistencia!! Comunicado do SRI

 

A todas e todos os traballadores:

Hai 36 anos da existencia dos presos e presas políticas. Comunistas, antifascistas, independentistas, anarquistas… Son moitos anos, xa pasou auga baixo as pontes, e son de unha importancia considerable na historia da loita obreira e do Movemento de Resistencia Organizado fronte a súa “democracia”. Con longas condenas de cárcere, aplicándolles a tortura branca con asañamento, tratando de exterminalos no illamento de 23 horas nunha cela expostos a calquera aldraxe da besta represiva con luva de seda constitucional. E por se isto fose pouco, difámanos de todos os xeitos posibles para que as súas ideas non desperten curiosidade no pobo traballador…

Os presos e presas políticas do PCE(r) e dos GRAPO representan a SOLIDARIEDADE ESENCIAL da que falaba o Ché Guevara, a que nós precisamos aquí na rúa como aire que respirar e que a mesma necesidade nos empuxa a practicar: porque desobedecemos cada día máis e non comungamos coas rodas de muíño das súas leis que teñen dúas varas de medir; porque cada vez tragamos menos e deixamos de ser submisos e indignos; por que loitar pola defensa e a liberación dos presos e presas políticas significa que imos resistir e non apandar co peso da crise.

Este é o espírito de resistencia fronte a ofensiva de explotación e represión de toda a caterva de “demócratas”, con luva de seda constitucional. Recórtannos, asobállannos, con máis explotación, máis paro, precariedade, salarios de miseria, desafiuzamentos, róubanos os aforros, atentan contra a nosa dignidade; a súa corrupción e podremia, cos seus politicastros corruptos, reformistas-parasitos de toda pelaxe, comungan coa constitución da monarquía franquista móstranse con tanta claridade, feden tanto, que ningún traballador cun mínimo de conciencia pode aturalo. Así, están deslindados os campos.

O CAPITAL SEN OS TRABALLADORES NON É NADA, OS TRABALLADORES SEN O CAPITAL SONO TODO!!

SOCIALISMO OU BARBARIE CAPITALISTA! AMNISTÍA!!

 

Comités por un Socorro Roxo Internacional

Primeiro de Maio de 2013

«O Faluya encheuse de solidariedade», por Aitor Cuevo

Ao fondo, Aitor Cuervo Taboada

«As xornadas do domingo na Coruña contra a Doutrina Parot foron un éxito. O Bar Faluya encheuse de xente e de solidariedade. Pasamos un día inesquecíbel entre a comida popular, as charlas e as actuacións.

Durante o xantar, lemos cartas dos presos políticos coruñeses, eu a de Suso Cela, en quen ía focalizado o acto, xa que a súa condena rematou en 2007, pero coa ilegal Doutrina Parot andará encerrado até 2015; tiven ademais logo a ocasión de saudalo vía teléfono e foi moi emotivo.

Hai que comentar tamén que o domingo saíron do cárcere de Córdoba os compañeiros Ciete Calcerrada e Carmen Muñoz tras longos anos de prisión. Moitos solidarios achegáronse a recibilos á súa saída, e xa me contaron que a festa de recibimento para ambos os dous foi épica .

Cada vez máis xente mostra o seu apoio aos que máis loitaron pola liberdade, e é que, a solidariedade avanza como unha onda imparábel que non deixa de medrar.»

Aitor Cuervo Taboada é poeta.

Xantar popular, recital poético e hip-hop, contra a “Doutrina Parot”

O próximo domingo 14 de abril a partir das 15:00 horas no Bar Faluya (rúa Orzán 75 da Coruña), o COMITÉ DE SOLIDARIEDADE ten previsto organizar unha xornada lúdico-reivindicativa contra a chamada “Doutrina Parot” e a liberación dos presos condenados pola súa fraudulenta aplicación, en especial pola liberdade do noso veciño Suso Seoane. Suso debería estar na rúa dende o ano 2007 unha vez pasados 17 anos en prisión.

 A xornada consistira nun xantador popular ao que dende aquí queremos invitar a todos os familiares, amigos e solidarios cos presos e presas políticas. Durante a comida leranse diferentes cartas dos presos. Ao remate do xantar, Aitor Cuervo recitara algúns versos do seu repertorio poético máis combativo. Asemade, contamos coa participación de dous grupos de hip-hop, un coruñés e outro de Vigo. Todos os artistas actuarán en beneficio única e exclusivamente da causa en prol da amnistía.

Non a “Doutrina Parot”!! Polo COMITÉ DE SOLIDARIEDADE.

Cartel editado en Euskal Herria Norte

A “Doutrina Parot” é o nome habitual co que se coñece a xurisprudencia establecida a partir da sentenza do Tribunal Supremo do 28 de febreiro de 2006. Até esa data o conxunto de condenas dun preso unificábanse nunha de 30 anos, o máximo considerado pola lei até ese momento, e as redencións de condena descontábanse sobre esa pena máxima de 30 anos.

Na mencionada sentenza 197/2006 o Estado inaugura unha nova forma de aplicar as redencións, que se contabilizaban sobre cada unha das condenas e non sobre o total. Desta forma, o resultado é un alongamento da condena até a aplicación efectiva daena máxima de 30 anos. En base á aplicación fraudulenta do dereito foi como se evitou a saída en liberdade de case cen presos e presas políticas.

A ileGALidade da “Doutrina Parot”, denunciada dende hai anos polo Movemento pola Amnistía, numerosas organizacións, colectivos e amplos sectores da propia xudicatura, ven de ser abalada agora polo Tribunal de Estrasburgo. O Goberno español apelou a sentenza condenatoria mais para este Tribunal non hai dúbida de que a medida non cumpre cos principios do Convenio Europeo de Dereitos Humanos, porque engade de xeito retroactivo unha condena máis dura que a aplicable cando estas persoas foron xulgadas.

Unha sentenza definitiva en Estrasburgo (prevista para os próximos meses), obrigaría, en teoría, a liberar e indemnizar economicamente a numerosos presos políticos. Porén, o goberno español xa avisou de que botarían man da “enxeñería xurídica” para evitar a que esas situacións se desen. É sabido que as leis nunca foron un problema para o Réxime. Para iso, para facer “enxeñería xurídica” crearon a Audiencia Nacional e para iso teñen tamén en nómina a toda unha lexión de mercenarios-periodistas e intelectuais orgánicos que logo xustifiquen os seus atropelos.

Por iso nós non confiamos, evidentemente, en ningún tribunal. Nós cremos que unicamente a indignación, a presión e a mobilización popular pode facer recuar ao Estado para que este anule a “Doutrina Parot”. Da mesma maneira que pensamos que só esa mobilización pode evitar sucesivos endurecementos do Código Penal como o que se está preparando e que entre outras medidas contempla a imposición formal da cadea perpetua. Os tribunais ratificarán, en todo caso, o que a rúa e a mobilización popular impoñan.

Campaña do COMITÉ contra a Doutrina Parot e a liberdade do noso veciño Suso Cela

Suso Cela Seoane naceu na Xironda (Ourense) o 13 de decembro de 1964. Combatente dos Grupos de Resistencia Antifascista Primeiro de Outubro (GRAPO) e militante do Partido Comunista de España (reconstituído), foi detido e torturado por primeira vez en outubro de 1985. Tras cumprir integramente a pena imposta por “pertenza a banda armada”, Suso foi posto en liberdade o 23 de xaneiro de 1990, cando levaba 53 días en folga de fame.

Á semana de ser posto na rúa e regresar A Coruña -de onde é veciño- Suso Cela foi secuestrado por un comando do posteriormente coñecido como “GAL Verde”. Suso foi interrogado durante un día enteiro por un grupo de descoñecidos nun lugar indeterminado da xeografía galega ou pode que portuguesa. Debido ao acoso policial, Suso volve a incorporarse á loita clandestina en xullo dese mesmo, sendo novamente detido e torturado en outubro de 1990.

Suso Cela Seoane foi condenado a varias ducias de anos por participar na realización de varios ataques con explosivos, expropiación de fondos, etc, realizadas polos GRAPO. Tras cumprir o máximo marcado polo co Código Penal vixente, Suso tiña marcada data de saída de prisión para outubro de 2007. Porén, días antes de ser posto en liberdade, aplicáronlle a coñecida como “Doutrina Parot”, invento xurídico creado na Audiencia Nacional para alongar a pena de numerosos presos e presas políticas.

Durante todos estes anos, pasou polas cadeas de Carabanchel, Soria, Alcalá Meco, Sevilla, Topas e Badajoz, na que se atopa dende hai máis de dazaoito anos. En canto ao réxime de vida, Suso está clasificado en Primeiro Grao o que implica todo tipo de limitacións en canto ás visitas e todo tipo censura nas comunicacións coa rúa e entre os próprios presos políticos. O seu irmán Paco tamén está en prisión pola súa militancia comunista mais non se lles permite ver.

Suso Cela leva, en total, máis de 28 anos na cadea; estes 5 últimos de maneira totalmente ileGAL.

Inminente sentenza dos Tribunais Europeos sobre a “Doutrina Parot”

Segundo informan dende naiz.org, o recurso contra a sentenza que instaba á derrogación da sentenza 197/2006 a partir do caso da presa política vasca Inés del Río será revisado pola Gran Sala do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos o vindeiro 20 de marzo, polo que o Ministro Interior, Jorge Fernández Díaz, está a despregar unha forte campaña de presión cara aos maxistrados europeos.

Como é sabido, máis dun cento de presos políticos están ileGALmente en prisión consecuencia da aplicación da “Doutrina Parot”, entre eles os galegos Suso Cela Seone e Xaime Simón Quintela, este último preso dende o ano 1985. De ser denegado o recurso presentado polo Estado español ante os tribuanais europeos, todos estes presos políticos (e moitos outros presos sociais aos que tamén se lles alongou a condena) deberían ser postos en liberdade e indemnizados.

Seguiremos informando.

8 de Marzo: Non estamos todas!

Xornadas solidarias en León

Pablo Hásel e Aitor Cuervo en Galiza

Cartaz da actuación na Coruña

Coa solidariedade por bandeira, Pablo  Hásel e Aitor Cuervo visitarán Galiza os próximos 26 e 27 de outubro. O venres 26 estarán no Bar Faluya da Coruña (Rúa Orzán 75) para ofrecer un recital poético-revolucionario dentro da xira que están a facer  por todo o Estado en apoio aos presos e presas políticas comunistas e antifascistas. En Vigo a cita será o sábado, en Redondela, na Discotaska da Rúa Mendiño. Nesta ocasión Pablo e Aitor actuarán nun festival no que tamén estará A Quenlla, nun concerto conmemoración do 40 Aniversario das xornadas revolucionarias do ano 72 en Vigo e da Organización Obreira.

 

 

Nova escalada represiva contra o independentismo galego

O sábado 15 de setembro, a policía nacional e a garda civil desenvolveron un operativo contra o independentismo comandado pola Audiencia Nacional, sendo detidas cinco persoas. Catro delas foron detidas en Vigo e a outra en Compostela. Posteriormente un dos detidos en Vigo sería posto en liberdade sen cargos.

As vivendas onde moran as persoas arrestadas foron rexistradas de madrugada. Arestora, todos os dentidos se atoparían xa en dependencias policias en Madrid. Segundo sinalan os medios de comunicación, os detidos están acusados de pertencer ou colaborar coa organización RESISTENCIA GALEGA.

O organismo antirrepresivo CEIVAR está a convocar concentracións en solidariedade cos detidos tanto en Vigo como en Compostela.

Dende o COMITÉ DE SOLIDARIEDADE COS PRESOS E PRESAS POLÍTICAS de A Coruña solidarizámonos igualmente cos detidos, os seus familiares e amigos, ao tempo que denunciamos está nova escalda represiva contra o independentismo galego.

Concerto pola Amnistía no CSO de Palavea (A Coruña)

Liberdade para Iosu Uribetxeberria!!

Xurxo García Vidal, preso político dos GRAPO, declarouse en folga de fame indefinida na prisión de Dueñas-Palencia en solidariedade co preso político vasco Iosu Uribetxeberria. Recordamos que tamén están en folga de fame solidaria outros presos políticos do colectivo de presos comunistas e antifascistas como o tamén galego Nacho Varela, o vasco Enrike Kuadra ou o madrileño Marcos Martín Ponce, todos eles militantes dos GRAPO.

Como é sabido, Josu Uribetxeberria está gravemente enfermo cun cancro terminal, e en folga de fame indefinida dende hai 11 días para esixir a súa inmediata e incondicional posta en liberdade, tal e como prevén a lexislación vixente para os casos de doenzas graves e incurábeis. Máis de cen presos do MNLV están a participar na protesta. De novo a cerrazón do Estado fascista e o seu delirio represivo é respondido coa loita, a resistencia e a dignidade dos propios presos e presas políticas.

Iosu Uribetxeberria Askatu!!
Presos Políticos Enfermos Liberdade!!
Amnistía Total Presos Políticos!!

COMITÉ DE SOLIDARIEDADE

XXXI Cabodano do asasinato de Abelardo Collazo Arauxo

O próximo 29 ade agosto cumpriranse 31 anos do asasinato de Abelardo Collazo Arauxo en Madrid. Sobre as cinco da tarde daquel fatídico día, Abelardo ten unha cita con outro obreiro vigués, Luís Fernández González, “O Ché”. Ambos son combatentes dos GRAPO. As oito e media do serán soben pola madrileña rúa de Bravo Murillo e collen pola rúa Coruña. Mentres, a policía prepara a emboscada. O lugar está pouco transitado; é o sitio idóneo, sen testemuñas. Varios policías aproxímanse polas costas e, sen mediar palabra, descargan as pistolas sobre os corpos de Abelardo e máis O Ché. Xa no chan, rematan a Abelardo. Xosé Luís recebará varios impactos; un tiro secciónalle a medula espinal a altura do peito, quedará parapléxico de por vida.

Abelardo era un mozo de Teis, que traballa dende os doce anos. A finais dos anos sesenta, cando comeza a rexurdir o movemento obreiro en Vigo, volta da emigración en Francia onde estivera a traballar; axiña entra a formar parte das Xuventudes Comunistas do PCE en Galiza. Ao pouco Abelardo salienta como organizador e dirixente nato entre os compañeiros pola súa seriedade, disciplina, entrega… máis por riba de todo porque é quen de darlle sentido revolucionario á loita, máis alá dos textos e das consignas oficiais dos carrillistas do PCE. Así comezarán os desencontros e os primeiros choques cos dirixentes carrillistas, friccións que favorecerán a configuración dunha corrente verdadeiramente comunista no seo do PCE.

Esta confrontación cos representantes da política burguesa nas filas obreiras vai manifestándose cada día máis claramente na loita política, na loita sindical, etc, até adquirir un carácter verdadeiramente antagónico, que amosa a imposibilidade de manter un traballo comunista de rectificación no seo do PCE. Será nese momento cando a corrente proletaria que personifica Abelardo, racha cos carrillistas e dá lugar á formación da Organización Obreira (O.O). O papel desta nova organización comunista revelarase en toda a súa dimensión cando se pon ao fronte da Folga Xeral de setembro do 72 en Vigo.

Mais Organización Obreira e Abelardo, ao mesmo tempo que rachan cos carrillistas, presentan como unha necesidade política prioritaria a reconstrución do partido proletario. Traballando nesa perspectiva é cando comezan os contactos coa Organización de Marxistas-Leninistas de España. O que comeza cun intercambio de experiencias, debates a a colaboración práctica entre ambas as dúas organizacións, remata cun fondo entendemento entre comunistas que dá lugar ao nacemento da Organización de Marxistas-Leninistas de Galiza que de seguido fusionarase coa OM-LE. Abelardo alenta este proceso que culminará coa reconstitución, en xuño de 1975, do Partido Comunista, agora baixo as siglas PCE(r). O camarada “Alfonso”, como se lle coñecía na Organización, será tamén membro fundador dos Grupos de Resistencia Antifascista Primeiro de Outubro, GRAPO.

A noticia do asasinato do tiroteo que remataría coa morte de Abelardo e deixaría malferido a Luís Fernández, provocou unha reacción de ira sen precedentes na recente historia da Galiza. O enterro de Abelardo Collazo en Vigo congregou unha multitude de obreiros. A Asemblea para Ceibar aos Presos Políticos Galegos (ACPG), convocaría unha folga xeral na comarca secundada por numerosos obreiros e unha manifestación a que acudiron en torno a mil persoas e que acabaría con duros enfrontamentos coa policía. O pobo galego, moi particularmente o proletariado vigués, recoñecía así a un irmán de clase, a un líder indiscutíbel que non dubidou en entregar a súa vida pola causa da República Popular e o Socialismo.

Aurora remata a folga de fame tras acadar as súas reivindicacións mínimas

Debuxo de Aurora Cayetano

Aurora Cayetano Navarro en folga de fame

Aurora Cayetano Navarro, presa política galega do PCE(r), ven de declararse en folga de fame indefinida. Situación na que se atoparía, segundo informa o SRI, dende o 25 de xullo. Aurora áchase no Módulo de illamento da prisión de Alacant tras negarse a partillar a súa cela cunha presa social. Como xa explicamos anteriormente, os presos e presas políticas levan moitos anos defendendo o dereito que teñen todos eles -incluídos os socias- a ocupar unha cela individual. Só en casos puntuais, os presos políticos aceptan partillar os pouco máis de nove metros cadrados disponíbeis con outros presos políticos.

Aurora, veciña de Vigo, ten cincuenta anos, dos que leva privada de liberdade máis de trinta. A súa última detención data de xullo de 2002 cando foi detida en Madrid acusada de militar no Partido Comunista de España (reconstituído). Anteriormente estivo outros vinte anos no cárcere por formar parte dun comando dos GRAPO. Durante estas tres décadas de loita e resistencias nas cadeas españolas, Aurora realizou múltiples folgas de fame, unha delas de 465 días que lle custou a vida ao seu camarada José Sevillano Martín.

Aurora Cayetano Navarro en illamento

Segundo informa o SRI, Aurora Cayetano Navarro, presa política do PCE(r), atópase actualmente no módulo de illamento da prisión de Villena, en Alacante. A súa negativa a partillar cela cunha presa social semella estar na orixe desta nova provocacion. Os carcereiros saben de sobra que os presos políticos néganse, por principio, a partillar a súa cela; algo que o propio regulamento penitenciario contempla cando sinala que “todos os presos teñen o dereito a unha cela individual”. Dereito que Institucións Penitenciarias recoñécelle só aos presos que a lle dá a gana, como corruptos, policías, violadores, etc, etc.