«Quen asina leva case 22 anos encarcerado e 20 coa intervención das comunicacións». Carta de Suso Cela Seoane (I)

«Hai uns días, despois de dous meses sen darme correspondencia, entregáronme tres cartas. O matáselos tiña 40 días. Isto é, que dende que a familia e amigos escribiron, até hoxe, pasou máis de un mes.

Podería semellar unha excepción. Pero non. Esta é a norma na correspondencia cos presos políticos do Estado español durante moitos anos. Pode parecer algo nimio, pero non o é: forma parte dunha política máis ampla destinada ao noso illamento e exterminio. O obxectivo é arredarnos dos nosos seres queridos, dos nosos amigos, dos nosos compañeiros, dos nosos pobos… illar-encerrar o latexo vital dos nosos corazóns.

Que significa a intervención das comunicacións? Analicémolo polo miúdo. Sinalar en primeiro lugar que o dereito ás comunicacións non pode ser restrinxido con carácter intemporal, tal e coma recoñecen as súas leis. Porén, xa se encargou o “deus” Tribunal Constitucional de matizar que para os membros das “organizacións terroristas” pode ser indefinido, durante o tempo que a eles lles pete mentres non reneguen das súas organizacións, da súa loita, da violencia revolucionaria e sexan respectuosos coa legalidade que explota, reprime, tortura, nega os nosos dereitos nacionais, desafiúza a golpe de porra, condena ao paro e recorta dereitos e liberdades.

Quen asina leva case 22 anos encarcerado e 20 coa intervención das comunicacións, os últimos 16 seguidos.

As comunicacións vis a vis son intervidas. As salas onde te reúnes cos teus familiares está preparadas para escoitar todo o que falas. O mesmo acontece cos locutorios e as chamadas telefónicas. Se nalgunha desas comunicacións os censores interpretan que se di algo en contra á “seguridade” do Centro, das persoas do Centro, das institucións, do país… ou calquera referencia que consideren subversivo, poden cortar a comunicación o tempo que consideren oportuno.

Durante cinco anos estiven sen comunicacións vis a vis porque nunha comunicación coa miña nai dicían que faláramos ben da Revolución Cubana… Por ler un poema por teléfono, ao meu irmán Paco [Paco Cela, preso político do PCE(r)] suspendéronlle as comunicacións durante un mes… Sucede outro tanto se saúdas por teléfono a alguén non autorizado aproveitando que está na casa de algún familiar ou amigo que si o está…

A intervención das comunicacións escritas supón que só podes enviar dúas cartas semanais e, nalgunhas épocas, dependendo do cárcere, de dous folios como máximo. Tampouco permítenche pór “preso político” por ningún lado. Se chega á cadea algunha carta que poña “preso político” xunta o teu nome devólvenlla á persoa que cha enviou. Se es ti mesmo quen o pon no remite, directamente non a tramitan e non sae. Se fas unha bandeira da Galiza coa estrela vermella no sobre, tampouco será tramitada. »

Suso Cela Seoane

Preso político dos GRAPO

Prisión de Badajoz

Carta de María Jesús Romero

«Souben que no xornal “El Mundo” viña un artigo no que me metían, a min e a outros, como que nos acolleramos á “Vía Nanclares”… Imaxino que non será a primeira vez que sae algo así nos medios. Unha manipulación tan basta non merece máis comentario pola miña banda que non sexa o feito de que o que lles doe é que siga mantendo as miñas ideas intactas… Se hai alguén que usa a violencia é a banda armada do Estado para someter ao pobo cada vez máis, como escravos… e contra tal violencia é máis que lexítima a que usa este pobo para defenderse dos explotadores que o chupan até a última gota de sangue… Ademais, non creo que teñan ningún dereito a falar sobre condenar a violencia aqueles que pertencen a un Estado saído directamente da sublevación fascista do 18 de Xullo de 1936 contra un goberno que saíu elixido das urnas e que son responsábeis do masacre de tantos/as que seguen a día de hoxe nas cunetas pero cuxas ideas non puideron enterrar con eles. Aí dóelles...»

María Jesús Romero Vega

Presa política antifascista

Prisión de Huelva

Xantadores solidarios no CSO de Palavea

Lembramos que desde hai xa varios meses todos os mércores gustamos dos suculentos xantadores veganos en apoio ás persoas presas no Centro Social Okupado de Palavea (rúa Río Quintas 31, N-550). Así que todos os mércores, a iso das 14:30 horas, comida solidaria cos represaliados do sistema e os seus conseguintes debates informais anti-represivos de sobremesa.

Todo o recadado destinase integramente o apoio daquelas persoas presas que na asemblea decidimos os participantes dos xantadores.

http://okupacorunha.wordpress.com/

Carta de Iolanda Fernández

«Pois como acabo de coñecer que non recibistes as miñas anteriores letras, volvo de novo á carga para ver se desta vez consigo facervos chegar o meu agradecemento. Logo do concerto de xaneiro, envieivos unha pequena postal felicitándovos polo traballo e animándovos a seguir adiante, pero polo visto non chegou….

A “desaparición” ou “secuestro” da correspondencia é unha das prácticas máis habituais por estas casas. Eu aquí, até o momento, o certo é que non tiña maiores problemas con este tema, pero no último mes, aparte da “perda” da postal dirixida a vós, “sorprendéronme” coa retención dunha carta baixo a recorrente escusa das “razones de seguridad”. Non sei que podían conter as letras desa carta para que atentasen contra a seguridade da institución, pero algo moi grave debía ser cando optaron por quedar con ela (noutras ocasión devólvena ao remitente). Talvez viña cargada de ánimo e solidariedade… será por iso que a consideraron tan perigosa; sen dúbida o apoio aos revolucionarios presos preocúpalles….

O caso é que as veces, con este tipo de actuacións conseguen impedir novas relacións. Por exemplo, neste caso que vos conto, simplemente me notificaron o nome da remitente do envío [R. P. B.] pero non o seu enderezo así que nin sequera podo escribirlle para informalo do acontecido, polo que o máis probábel é que esta moza pense que optei por non responder. Así queren evitar (ademais de por outros medios) que ampliemos as novas relacións e, en última instancia, a nosa influencia, cousa que, evidentemente, non van conseguir…

Así é que nada, a seguir adiante co traballo que hai moito que facer…»

Iolanda Fernández Caparrós

Presa Política do PCE(r)

Prisión de Castellón

Benvido Miguel Nicolás!

Dende o COMITÉ DE SOLIDARIEDADE congratulámonos pola saída de prisión de Miguel Nicolás, independentista galego preso desde decembro de 2010. Miguel foi posto en liberdade condicional o pasado 3 de maio tras o pago dunha fianza de 3000 euros. O veciño de Vigo cumpriu a meirande parte da súa pena en prisións sitas fóra da Galiza: Villabona (Asturias) e Zuera (Zaragoza).

Actualmente continuan en prisión case unha veintena de presos e presas políticas galegas, entre comunistas do PCE(r), antifascistas dos GRAPO e independentistas. Todos e todas xulgados ou procesados sen garantias de ningunha clase e sometidos a severos réximes de illamento e dispersión.

Un Primeiro de Maio inesquecíbel

Tal e como estaba previsto, tralas manifestacións deste Primeiro de Maio, medio de cento de solidarios, amigos e familiares dos presos e presas políticas, asistiron á comida organizada polo COMITÉ DE SOLIDARIEDADE. Tratábase de reivindicar a Amnistía Total, mais tamén, como dixo unha compañeira do COMITÉ, de “denunciar unha represión que non lles afecta unicamente aos presos ou aos militantes revolucionarios senón que se está a estender ao conxunto do movemento popular”.

Rematado o xantar e a intervención da compañeira, sorteouse unha reprodución do Guernika de Picasso feita polo preso político dos GRAPO Suso Cela Seoane.

Ás seis da tarde foi a quenda de Mini e Mero, acompañados para a ocasión de dúas fermosas voces e un excelente violinista que tampouco quixeron faltar á cita. Preto de 100 persoas ateigaron o Bar Faluya que cedeu desinteresadamente o local durante toda a xornada. Os fundadores de Fuxan os Ventos e membros na actualidade do grupo A Quenlla, deleitaron aos asistentes cos súas cancións, coa súa poesía; con esas voces e esas melodías que non deixan indiferente a ninguén. Houbo ocasión tamén para o humor e, como non, para a denuncia da opresión nacional e social que padece a nosa patria, Galiza.

En definitiva, un Primeiro de Maio inesquecíbel ao que lle puxo a guinda a noticia da liberación (baixo fianza de 3000 euros) do preso político galego Miguel Nicolás.

No nome do COMITÉ, grazas a todos e todas e Benvido Miguel!

Folla do COMITÉ co gallo do 1º de Maio

A agravación da crise do sistema capitalista e o conseguinte empeoramento nas condicións de vida de amplos sectores populares, están traendo consigo un vertixinoso aumento da represión. A policía responde a porradas, con detencións e con cárcere, ás demandas dos obreiros, dos estudantes, dos parados… con represión e con máis recortes e provocacións, nunha espiral violenta que parece non ter fin.

Paralelamente, o Ministro do Interior anuncia unha nova reforma do Código Penal para perseguir, disque, aos “anti-sistema”, a “nova kale borroka”… mais todos e todas sabemos que o que procuran é unha coartada para aplicarlles aos manifestantes a mesma “medicina” (ilegalizacións, longas penas de prisión, torturas…) que se lle vén dispensando aos militantes e organizacións comunistas, anarquistas ou independentistas.

Nas prisións, a chantaxe do “ou te arrepintes ou te exterminamos” segue plenamente vixente. A liberación dos presos políticos gravemente enfermos, o traslado ao seu lugar de orixe e a aplicación de outros moitos dereitos que segundo a legalidade vixente lles corresponden, segue a estar ligada á claudicación do propio preso ou presa.

A ofensiva represiva do Estado abrangue pois a totalidade do tecido social, a todos os sectores, ao conxunto da resistencia, tanto dentro coma fóra das cadeas. De aí, pesamos nós, a necesidade de irmos construíndo pontes entre os diferentes sectores e organizacións para plantar cara a esa represión de unha maneira conxunta; para unir a loita pola Amnistía ao resto de loitas que se orienten contra a monarquía corrupta e fascista e o sistema capitalista no que se basea.

Na Coruña, no Primeiro de Maio de 2012

Comité de Solidariedade cos Presos e Presas Políticas

Recital pola Amnistía o 1º de Maio

O COMITÉ organiza xantar o 1º de Maio

O vindeiro Primeiro de Maio, cadrando co II Aniversario do COMITÉ DE SOLIDARIEDADE COS PRESOS E PRESAS POLÍTICAS, organizarase un xantar de confraternización no Bar Faluya, na rúa do Orzán na Coruña. O dúo formado polos cantantes MINI e MERO amenizará a sobremesa coas súas cancións. Podes mercar o teu bono (por 4 €) no local ou póndote en contacto connosco en: nonestamostodos@gmail.com. Aforamento limitado.

Carta de Xaime Simón, “Moreno” (2ª parte)

Cando nos unimos á loita facémolo consecuente e conscientemente, sabedores do que nos pode chegar a reportar tamaña decisión: persecución, longas condenas de prisión, torturas e mesmo a morte baixo as balas policiais ou en folga de fame en prisión. Cando nos unimos á loita as nosa alforxas non só están cheas de espírito de loita por un modo de vida mellor para todos, tamén están estas penalidades, como contrapeso.

Unha vez preso a contribución vai depender das mesmas condicións de reclusión. No meu caso, nos primeiros anos, na etapa de vida comunal na prisión de Soria, a contribución centrábanse no estudo dos clásicos do marxismo, dos materiais teóricos elaborados polo Partido, do estudo da liña política, para seguir sendo militantes activos e contribuír á solución dos problemas que diaria e constantemente xorden no camiño da revolución. Igualmente participaba na produción artesá de produtos que facilitaban a subsistencia da Comuna.

Non obstante, na etapa actual, dado que as condicións non se parecen nin por asomo ás descritas no parágrafo anterior, a contribución do preso á causa revolucionaria é total e enteiramente de principios. Defender os principios da loita revolucionaria, da organización á que representas, non esquecer nunca á clase social á que pertences, é a mellor contribución que un preso, alá onde se encontre, pode facer á causa revolucionaria.

Os gobernos queren salvar os seus estados a custa da poboación traballadora, que son aos que verdadeiramente afectan as medidas anticrise que toman. Para facer fronte ás posíbeis e previsíbeis protestas é polo que ultimamente veñen reforzando todos os aparatos represivos: promulgando leis e decretos penais, reforzando o seu aparato xudicial e dotando de máis e mellores medios aos seus corpos represivos.

Ao tempo que reforzan a súa maquinaria represiva intentan debilitar e deslexitimar as forzas organizadas que loitan polo cambio revolucionario da sociedade. Con iso pretenden dous obxectivos: que nin a clase obreira nin o pobo traballador se sumen á loita pola revolución; e que as actuais organizacións revolucionarias claudiquen ou se rendan recoñecendo dese modo como vencedores aos burgueses e o seu sistema político e económico.

Tamén desta loita é parte o preso. Non me represento a min mesmo, non nos representamos a nós mesmos; somos parte da loita revolucionaria, dende prisión.

Da actividade revolucionaria que desenvolvín na clandestinidade son totalmente responsábel. Do meu comportamento en prisión sono igualmente, e por non arrepintirme alongaronme a condena a 30 anos. Retéñenne en prisión porque din que non son un bo exemplo social. Non son un corrupto, non me drogo, non estou preso por violencia de xénero, etc. Non necesito o perdón nin o recoñecemento da sociedade burguesa hipócrita e corrupta.

Sucede que vivimos tempos baixo o dominio da máis salvaxe explotación e represión que sofre o hombre, pero chegará o momento no que o pobo traballador, aquí e en Rusia ou China, sacudirase dese xugo de explotación que lle impuxeron os burgueses. Xa houbo varios intentos de liberación e cada día que pasa faise máis necesario transformar revolucionariamente a sociedade. Mentres tanto, como presos seguimos a contribuír coa causa, resistindo; que Resistir é Vencer!!

Xaime Simón Quintela, “Moreno”

Preso Político dos GRAPO

Prisión de Herrera de La Mancha

Carta de Xaime Simón, “Moreno” (Iª parte)

Adhesivo editado polo SRI en 2010

Malia levar máis de 27 anos en prisión, a miña experiencia carceraria é moito máis ampla que a propia da vida en prisión. Remóntase a finais dos anos 70 do século pasado, cando traballaba na factoría de VULCANO, en Vigo, e loitaba pola liberdade dos militantes do PCE(r) e dos combatentes dos GRAPO en prisión.

Naquel periodo, contando eu con 18 ou 19 anos, tocoume vivir unha das máis importantes e transcendentais loitas polas condicións vida nos cárceres españois. Os militantes do PCE(r) e combatentes dos GRAPO estaban daquela presos na prisión de Zamora. Nese cárcere achábanse nunhas condicións de vida dignas ao estar organizados de xeito comunal. Non obstante, todo mudou coa fuxída de cinco dirixentes de GRAPO. Unha fuxida que tiña coma obxectivo fortalecer a organización e dar continuidade á loita armada revolucionaria.

A resposta dos aparatos represivos do Estado á fuga non se fixo esperar. De inmediato o goberno ordenou o traslado da metade dos presos en Zamora á prisión de Herrera de la Mancha, na que foron recibidos a paus. Aos que quedaron en Zamora, illados na súas celas, sácaselles destas a porrazos e tras facelos pasar por un “corredor” de carcereiros que ían mallando neles segundo pasaban, foron encerrados nun réxime de 24 horas de cela.

Para denunciar esa situación de exterminio, tanto en Herrera coma en Zamora, os presos vense obrigados a recorrer a continuas folgas de fame. Unha dinámica que mobiliza aos seus familiares e amigos nas principais cidades do Estado español. Nas rúas de Madrid, Vigo, A Coruña, Cádiz, Bilbao, etc; prodúcense todo tipo de actos de protesta, esixindo condicións de vida dignas nos cárceres.

Foi tal o movemento de apoio que xerou esa loita a nivel nacional como internacional, foi tal a mala imaxe que o Estado español estaba a dar, que ao goberno da UCD non lle quedou máis remedio que poñer freo a esa brutal represión e acceder ás reivindicacións do movemento. Para os presos e presas esa loita tivo tamén un alto custo, xa que nela deixo a súa vida o militante vasco do PCE(r) Juan José Crespo Galende, “Kepa”, e outros moitos quedaron con graves secuelas.

Púxose fin á política de exterminio dos presos e procedeuse ao seu reagrupamento na prisión de Soria. Durante case 5 anos púidose levar unha existencia en condicións dignas, organizados na Comuna Carlos Marx. Tamén se dedicaban ao estudo e a un labor de creación de obras de ensaio político e literario. Realizábanse traballos manuais para asegurar a manutención. Unha situación carceraria que durou até o primeiro semestre do ano 1987.

Nos primeiros meses daquel ano, os aparatos represivos do Estado (encabezados polos galosos F. González, M. Múgica e A. Asunción) poñen en marca unha criminal política contra todos os opositores presos, coñecida como “a Dispersión”. Os primeiros en sufrila foron os patriotas vascos encarcerados en Herrera e logo, meses máis tarde, os militantes do PCE(r) e combatentes de GRAPO presos en Soria.

Coa intención de deixar sen rumbo a comuna Carlos Marx e que se impuxese o desanimo, os ministerios de xustiza e interior procederon a dispersar por varios cárceres a destacados e coñecidos presos pola súa traxectoria de loita e entrega a causa revolucionaria. Lonxe de afundirse, os presos en Soria fixeron fronte á dispersión e os estrategas da represión procederon a novas dispersións.

Aos poucos meses a situación era convulsiva; alí onde eran dispersados os presos e debido ás condicións carcerarias, os presos entraban en dinámicas de loita e resistencia. Por outro lado ás accións represivas do goberno, recortando mais aínda ás condicións de vida na prisión de Soria, encontraba resposta dos presos naquela prisión. Unha situación que deu paso á folga de fame mais longa desenvolvida nos cárceres do Estado e a morte de José Manuel Sevillano, “Sevi”, combatente dos GRAPO que finou tras longos meses sen inxerir alimento ningún…

Xaime Simón Quintela, “Moreno”

Preso Político dos GRAPO

Prisión de Herrera de La Mancha

Carta de Marcos Martín Ponce

Marcos foi extraditado por Francia en 2006

A miña situación concreta é un cúmulo de ataques contra a miña integridade física e psicolóxica; unha situación que coñecen ben os camaradas que están en illamento…

Aloxáronme da miña familia e non podo velos; cortáronme a correspondencia intre-carceraria para que non poida comunicarme cos meus camaradas e amigos; hai xa máis de 10 anos que fan todo o posíbel para que eu e a miña compañeira (e camarada) non esteamos xuntos, mais tamén aquí resistimos e gañaremos a batalla do amor…

Levo case 6 anos en celas de illamento, nas que a súa propia lei non permite recluír a ninguén máis de 14 días seguidos. Sen que entre a luz do día, confinado 20 horas diarias. En celas onde, no inverno, os funcionarios cortan a auga quente e a calefacción aos presos políticos e, no verán, a chapa metálica da xanela non deixa entrar o aire; onde, pola noite, os recontos espértannos cada dúas horas…

O acoso dos funcionarios é constante. Cacheos todos os días para saír ao patio, para ir ao médico ou porque non teñen mellor cousa que facer que ir a amolar “ao comunista” e pór a cela patas arriba. Porque a súa frustración non soporta que, malia todo, levemos unha vida digna adicada ao estudo, á formación política e ao deporte…

Por iso obrígannos tamén a saír a un patio que rematará por provocarnos graves problemas sanitarios; cheo de excrementos dos paxaros que temos que limpar os presos políticos para evitar que nos coma a merda. Incluso néganse a darnos os utensilios de limpeza e conseguilos é unha loita diaria…

Outro dos peores problemas, que terminará traendo consecuencias tráxicas, e que os carcereiros buscan aos presos máis conflitivos e antisociais e os meten na miña Galería. Neste último ano tivemos que defendernos fisicamente de 3 presos que os carcereiros lanzaron contra nós. Ademais téñennos metido aquí a nazis, violadores, chivatos e xente desequilibrada con moito perigo…

O médico tamén é outro campo de batalla. A atención médica é terceiromundista. Hai pouco denuncie ao Centro por desatención, pois pedín unha consulta de urxencia para aliviar a dor ciática (pasei por dúas operacións de dúas hernias de disco) e o médico non apareceu por aquí nunha semana. Outro dato é que levo 9 meses tentando ir ao dentista…

En fin compañeiros, en xeral, as miñas condicións. Porén, o meu ánimo é alto e a miña firmeza combativa segue tan fresca coma o primeiro día, só que con 10 anos de experiencia sobre as miñas costas en materia de represión carceraria.

Una aperta para todos os camaradas e compañeiros.

Marcos Martín Ponce

Preso Político dos GRAPO

Prisión de Morón de la Frontera (Sevilla)

Tarxeta contra a pena de morte encuberta

Sr. Ángel Yuste

Secretario Xeral de Institucións Penitenciarias

Alcalá 38-40

28014 Madrid

Segundo o artigo 196,2 do Regulamento Penitenciario, os penados enfermos “moi graves con padecementos incurábeis” teñen dereito á liberdade condicional, polo que solicito a incoación dun expediente para a posta en liberdade, á maior brevidade posíbel, do seguintes presos e presas políticas que padecen enfermidades irreversíbeis e crónicas:

Manolo Arango Riego

Enrique Kuadra Etxeandia

Laureano Ortega Ortega

Mª José Baños Andujar

Francisco Cela Seoane

Carmen Muñoz Martinez

Isabel Aparicio Sánchez

Mensaxe de Marijose Baños

Preme na imaxe para ver ou descargar en PDF

Unhas liñas para mandarvos unha aperta moi forte e felicitarvos por estes dous anos de Colectivo. Polas cousas que me enviades estou ao tanto de todo o que se vai facendo. Sei que andades en Campaña pola liberdade dos presos políticos máis enfermos. Dende aquí pódovos dicir… ánimo! Aproveito para dicirvos tamén que me cambiaron de Módulo. O réxime de vida é o mesmo; como a a maioría dos compas, paso 20 horas na cela e sen dereito a actividades. Mais estou ben, as condicións mudaron bastante aínda que non vou negar que aí atrás pasei unha tempada moi dura e un mal momento. O importante agora é sair máis forte das situacións difíciles.

Grazas a todos, ánimo e adiante!

Mil bicos con cariño.

Seguimos Resistindo e seguimos Vencendo.

Marijose Baños Andujar

Presa Política dos GRAPO gravemente enferma.

Nacho Varela a Cádiz

Segundo ven de anuncian o SRI, o preso político dos GRAPO Ignacio Varela Gómez, será trasladado a próxima semana a unha prisión gaditana. Nacho leva varios anos na de Mansilla de las Mulas, en León. Nesta prisión tamén se atopa o independentista Jose Sánchez. Este trasladado supón un enorme castigo para o preso político galego, por canto o alonxa en varios centos de quilómetros máis do seu Vigo natal.

Carta de Suso Cela Seoane

O primeiro de nada é mandarvos un forte saúdo e parabéns por estes case dous anos que levades de solidariedade cos presos e presas políticos. Un labor que, paseniño, foi consolidándose. Nestes tempos nos que a solidariedade a calquera nivel é perseguida con saña, cobra máis importancia se cadra esa axuda e cariño que nos mandades. Pode que dende aí fóra non se teña unha percepción ampla de todo elo, mais cando se está aquí todo isto que nos facedes chegar cobra un valor vital.

Tamén por iso, quería animarvos a seguir con ese importante labor que vindes desenvolvendo. É moi importante. Coido que nestes case dous anos, estades conseguindo consolidar e estender esa solidariedade nunha cidade que sempre resultou algo difícil, mantendo un facho moi bonito. Unha mostra desta madurez foi o concerto de Pablo Hásel, que foi un éxito en todos os sentidos, aínda que eu salientaría ese traballo silencioso, previo, que vindes realizando durante estes case dous anos.

Outro aspecto que destacaría é esa unidade na práctica que se deu cos independentistas. Creo que é importante porque a represión aféctanos a todos aquí dentro, como aí fóra, e é importante enfrontala tamén conxuntamente.

Resumindo, coido que tendes motivos para estar contentos co labor desenvolvido e sabede que aquí, estámolo. Así que mandámosvos unha forte aperta cargada de moito agarimo, por estes dous anos de solidariedade que nos estades a dar.

Moitos bicos.

Suso Cela Seoane

Preso Político dos GRAPO

Prisión de Badajoz

Sodes Exemplo (vídeo)

Carta de Paco Cela

Así que anímovos a seguir nesa liña, entre outras cousas, porque vos necesitamos máis ca nunca. Nós, baixo ningunha circunstancia imos deixar de ser o que somos: comunistas e antifascistas consecuentes que nos debemos por enteiro á nosa clase e ao noso pobo. E non imos deixar de selo aínda que mañá espertemos e nos atopemos na Idade Media. Isto quere dicir, dada a situación actual e as perspectivas de desenvolvemento, que aínda nos queda por diante un longo horizonte de cárcere.

O que ben podería implicar, para máis de un, a posibilidade moi real de morrer entre estas catro paredes. Estou pensando principalmente nos que nós coñecemos coma a “Xeración da OMLE” [Organización de Marxistas-Leninistas de España], é dicir, os que comezaron a tirar deste carro a mediados dos anos setenta do século pasado: Manuel Pérez Matínez, 67 anos, cun estado de saúde moi deteriorado, cun total de máis de 20 anos de cárcere e ao que cada vez que está a piques de saír, invéntanlle un novo sumario. Lucio García Blanco, 63 anos, cun total de máis de 20 anos de cárcere e ao que lle restan aínda outros 15 por cumprir. Isabel Aparicio Sánchez, 58 anos, cun estado de saúde moi deteriorado, cun total de máis de 25 anos de cárcere e á que lle restan aínda outros 8 por cumprir. Juan García Martín, 63 anos, cun total de máis de 25 anos de cárcere e actualmente cumprindo unha condena de 40 anos. Enrique Kuadra Etxeandia, 63 anos, cun estado de saúde moi deteriorado, cun total de máis de 25 anos de cárcere e ao que aínda lle restan outros 10 por cumprir. Manuel Arango Riego, 63 anos, cun estado de saúde moi deteriorado, cun total de máis de 20 anos de cárcere e ao que lle restan aínda outros 8 anos por cumprir. Carme Cayetano Navarro, 59 anos, cun total de máis de 25 anos anos de cárcere e á que lle restan aínda outros 7 anos por cumprir.

Coméntovos isto último, para que nos vos esquezades desta realidade e cara a un futuro, máis ben próximo, se poña en marcha unha forte campaña que consiga arrincalos destas lúgubres celas. Estes son os homes e mulleres que loitaron e seguen a loitar todos e cada un dos días da súa vida e que, por iso, como dicía Bertolt Brech, son os imprescindíbeis!!

Paco Cela Seoane

Preso político do PCE(r)

Prisión de Villanubla (Valladolid)

Carta de Antom Santos

Graciñas polo vosos envíos. Recibín a potal e as fotos do concerto [de Pablo Hasel]. Ben sabedes o que alegra recibir cousas de fóra.

Por agora non podo atender toda a correspondencia de fóra; a xente estase a portar moi ben co carteo, mais nós temos a limitación de dúas por semana, de maneira que as nosas respostas chegarán sempre con moita tardanza.

No sobre vaivos un debuxo dunha paisaxe da Nosa Terra, a ver se vos gusta. Algúns compañeiros do PCE(r) e GRAPO enviáronme tamén bonitas postais.

Agradecementos para todo o COMITÉ DE SOLIDARIEDADE o traballo que realizades. Especialmente, se pode ser, manda un saúdo a M. Regueira, ao quen coñecín o ano pasado en Lugo nunha palestra do CS Mádia Leva.

Unha forte aperta.

Denantes Mortos que Escravos.

Antom Santos Peres

Aranjuez, 3 de febreiro de 2012

Xuízo pola morte de Diego Viña

Hoxe, día 6 de Marzo de 2012, no Xulgado do Penal de A Coruña, xulgarase ao pai do falecido Diego Viña, como responsábel dun delito de denuncia falsa. O proxenitor,  será así chivo expiatorio, dun proceso que se fecha en falso, con moitas incógnitas  por aclarar, e sen que aínda se aclarase a sociedade como e por que morreu Diego Viña.

Lembremos que este rapaz da Coruña, faleceu aos 22 anos, o día 22 de setembro de 2004, no cuartel da Garda Civil de Arteixo, logo de ser detido inxustificadamente por   falsas imputacións  realizadas polo seu proxenitor.

Tras unha longa espera nos calabozos da Benemérita, e tras serlle negadas as mínimas garantías de atención ao detido (asistencia sanitaria, psicolóxica, etc), Diego apareceu aforcado no calabozo pendurado da perneira do seu pantalón.

Ante esta traxedia, tanto a familia de Diego Viña, como a Comisión de Denuncia de Galiza, iniciaron acción xudiciais co obxecto esixir xustiza e que se  aclararan as circunstancias da morte dun indefenso rapaz.

Estas reclamacións non caeron inicialmente en saco roto. Así, o Xulgado de  Instrución nº 5 de A Coruña, no Auto de data 11 de maio de 2006, concluíu  tras a fase inicial de investigación, que as instalacións da Cuartel da Garda Civil de Arteixo “non parecen as mais idóneas para a custodia de detidos, nin pola súa situación, nin polas súas características, nin pola estrutura das reixas que conforman a porta da cela en cuxa parte superior contaban cun traveseiro que posibilitou atar o pantalón á mesma para consumar o aforcamento”.Asemade, no mesmo Auto, concluíase que existían indicios da comisión dun delito de detención ilegal e denuncia falsa.

Comisión de Denuncia da Galiza