Carta de Miguel Nicolás, preso político galego

Atópome ben, chegáronme a torcerme un pouco o sorriso, pero tras volver acariciar as ás, que non conseguiron, nin conseguirán dobrar, volvín a encher a mirada co horizonte que procuro. Horizonte que nin barrotes, nin muros, lograrán desterrar a súa luz.

Aínda así… non todo o mérito foi meu. Tiven a sorte de contar co consello e tranquilidade de moitos presos, tanto vascos como de Isra [Israel Clemente, preso político dos GRAPO], e se sego en pé, incluso podería falar dunha pequena vitoria… Mais, antes de nada, situareime.

Escríbovos dende a cadea de Villabona, Asturies, no Módulo 8 (preventivos). A verdade é que cada carta que vos escribo soe ser dende novas circunstancias e non é que sexa moi normal, non? Aínda non levo 4 meses de secuestro, e xa me coñezo catro módulos e dúas cadeas… Así é a “xustiza” e así me tratan os que a ao servila convértena en mentira e ruindade.

O entrar intentaron mandarme para un Módulo Terapéutico deses, no que máis que un escarmento, semellaba coma un agasallo: biblioteca da hostia, cursos, actividades, hixiene, etc… Pero cando me dixeron as normas, axiña entendín que de agasallo nada… Ademais, esta cadea para nada foi escollida ao azar polos uniformados da Lama. Tratábase tamén dunha medida de incomunicación cos presos políticos doutros módulos e cadeas, que mediante a chantaxe igual crían que conseguirían lograr…

Coido que baixo ese destino trataban tamén de calar as miñas críticas ao réxime, xa que nas cartas intervidas non deixei de describir a realidade dos centros represivos coma o que son: centros de escarmento coa finalidade exclusiva da degradación da persoa, dentro dun ambiente insalubre, envolvido na drogadicción que o mesmo réxime fomenta e facilita para o control dos internos; así coma a humillación, o abuso, as malleiras indiscriminadas, os réximes de illamento onde as malleiras ademais convértense en tortura e un longo e aberrante etcétera, que todo preso pode contar.

Pois a cadea de Villabona é coma a árbore co que o sistema pretende agochar ese bosque, pero a realidade é tan putrefacta que a árbore cae polo seu propio peso. Os módulos do “Proxecto Home” son excepción coa que pretenden mediatizar como finalidade común dos centros de alienación e tortura, son o lado máis hipócrita que pretenden vender á opinión pública, son mentira…

Este cadea é coma o sistema capitalista, coma unha moeda, coma unha cara falsa pero astuta, e a cruz onde envían a quen cuspimos nela. E claro, dende a cruz escríbovos, dende un módulo de merda sen outra actividade que a de camiñar entre muro e muro, sen lugar para sentar a escribir con calma, cunha cela compartida cun compañeiro, ademais das cucarachas que saen de calquera recuncho…

Mais, sabedes? Nin me amarga, nin me preocupa, pois aínda que teña que camiñar entre merda, sego a camiñar coa cabeza erguida, e cun palpitar que aspira á altura humana dun revolucionario, coma o meu querido Telmo, coma Israel, coma os vascos, como tantas e tanto loitadores que admiro e dos que teño tanto que aprender, con Abelardo Collazo sempre presente… Pois mentres siga preso, o sistema xa non me estará escarmentando, se non dándome á oportunidade de formarme e fortalecerme…

(…) Moitas grazas e unha aperta a todos e todas.

Miguel Nicolás Aparicio


Advertisements
Etiquetas:

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: