Carta de Paco Cela Seoane (extractos)

A cuestión é que me suspenderon todas as chamadas telefónicas e as comunicacións. Agora teño que solicitalas por instancia ao Director unha a unha. Mais como só podo efectualas de luns a venres, pola mañá, e tardan en contestar ás instancias, no mellor dos casos, poderei facer dúas chamadas á semana. Tamén me anularon as de Suso [irmán de Paco, preso político dos GRAPO en Badaxoz]. Esta medida é como un saco sen fondo, xa que non ten limitación temporal. É dicir, até que lles pareza ben ou se cansen. E como lles debeu parecer pouco, hoxe entregáronme outro parte sancionador. Este fin de semana farei o recurso, por aquilo de non deixar de exercer o dereito ao pateo.

 A ver, a medida é dura, sobre todo para vós, pero crédeme que eu nin me inmutei. Isto hai que situalo en perspectiva e enlazalo coa situación xeral, a un lado e outro do muro e das reixas, fóra e dentro. Xa que logo, máis vale que nolo tomemos con calma e até con humor. Se un día conseguisen anularnos o sorriso, entón si sería para empezar a preocuparnos seriamente.

Somos catro gatos, o do tambor fuxiu coa corista, o que non está coxo está vesgo e o que non escarallado. Pero con todo iso, malia os innumerables golpes policiais que sufriu a clandestinidade, ou a que nos encontremos moitos no cárcere e o que se queira, representamos a única alternativa a un Sistema que de podre ule máis alá dos confíns do Universo. E neste país, quen de novo queira inzar ao Vento as bandeiras revolucionarias, as únicas capaces de sacar á humanidade desta barbarie, tera que vir a recollelas das nosas mans.

O problema é que a correlación de forzas nos segue sendo sumamente desfavorábel. Esta é a clave. Isto é o que nos obriga a manter un repregamento constante. O que explica que, na última década, nos cárceres non puidésemos realizar contraofensivas coas que tratar de recuperar parte de tanto terreo como nos levan arrebatado. E probabelmente, esta situación aínda se prolongue por un tempo. Así que calma, paciencia e bos alimentos, que o que a Historia non avanza en 50, 100 ou 200 anos, cando se acelera pódeo cubrir en dúas zancadas. E todo parece indicar que a aceleración deses Ventos é xa un feito, por máis que aínda sexan incipientes, emerxentes, que non estean senón recén despregándose…

Paco Cela Seoane

Preso Político do PCE(r)

Prisión de Valladolid

Advertisements
Etiquetas:

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: