Campaña pola liberación das presas e presos políticos enfermos

Autocolante editado polo SRI

O Socorro Roxo Internacional ven de editar o traballo: “La desatención médica es la muerte lenta de los presos políticos”, un folleto con artigos de opinión, denuncias e biografías, que servirá de base á Campaña pola Liberación dos presos e presas políticos enfermos que se desenvolverá nas próximas semanas. Unha Campaña á que, como non podía ser doutro xeito, adhírese o noso COMITÉ DE SOLIDARIEDADE. Publicamos a continuación a Introdución deste magnifico traballo editado polos compañeiros do SRI.

A modo de introdución

O obxecto deste traballo é dar a coñecer a situación do Colectivo de presos políticos do PCE(r) e dos GRAPO e ante todo denunciar a dramática situación que sofren os que están gravemente enfermos.

As décadas de condena que a maioría deles levan ás costas, máis as condicións extremas ás que son sometidos, colocan ao bordo da morte a estes revolucionarios. A lista de presos políticos que contraeron enfermidades en prisión, ou que morreron como consecuencia delas, é moi extensa e non vén de agora. Miles de presos políticos, como o líder obreiro José Díaz contraeron enfermidades en prisión que lles levaron posteriormente á morte; outros como Joan Comorera ou o prolífico poeta e escritor comunista Miguel Hernández, morreron vítimas de enfermidades como a tuberculose ou a pulmonía nas frías e insalubres mazmorras da ditadura franquista por loitar pola liberdade.

Hoxe sucede algo moi similar. Debido á tortura sufrida durante a súa detención, á desatención sanitaria, ás precarias condicións en prisión, a unha deficiente alimentación e ás longas folgas de fame que levaron a cabo, os presos políticos son máis propensos a contraer enfermidades graves. Baixo a escusa da “seguridade”, teñen que esperar durante meses para saír aos hospitais e ser recoñecidos e atendidos por especialistas. Unha vez que se consegue o seu traslado a un hospital, a Garda Civil pretende estar presente no momento das exploracións médicas, o que en moitas ocasións fai imposíbel que estas se leven a cabo, especialmente cando se trata de mulleres. Doutra banda, calquera profesional pode negarse a realizar devanditos exames, ao sentirse coaccionado e intimidado pola presenza dos axentes apuntándolles coas súas armas.

Precisamente foi no mes de decembro de 2010 cando o Colectivo de Presos levou a cabo unha protesta para, entre outras reivindicacións, esixir a posta en liberdade dos presos enfermos. Devandita protesta consistiu en dous días de xaxún á semana para denunciar os tratos vexatorios e humillantes, como os cacheos con violencia que realizou o Estado fascista español a mans do seu corpo especializado de Institucións Penitenciarias, pertencente ao Ministerio do Interior, sobre determinados presos cando estes querían comunicar cos seus familiares e achegados; contra o duro réxime de illamento e a dispersión ao que son sometidos (en moitos casos a milesde quilómetros da súa contorna familiar), onde ademais se lles reteñen prensa, libros ou cartas de familiares e solidarios co único obxectivo de impedirlles a comunicación co exterior, ou polo menos facerllo máis difícil. Pero sobre todo para denunciar que este Estado criminal, sen escrúpulos, desatende aos presos enfermos e deixa que as enfermidades provocadas polas condicións descritas terminen minando a resistencia dos prisioneiros, deixándoos morrer.

É imprescindíbel destacar, para impedir por todos os medios que volva suceder, que en xullo de 2010 faleceron os ex-presos políticos Enrique Álvarez Abalde e Iñaki Kuadra Etxeandia, militantes do PCE(r) e dos GRAPO respectivamente, tras ser excarcerados por padecer enfermidades graves e incurables contraidas en prisión. Anos antes, en 2001 faleceu José Ma Sánchez Casas, pouco despois de ser liberado e cando se atopaba á espera dun transplante de corazón. Tampouco podemos esquecer a morte, en 2009 na prisión de Fontcalent, de José Ortín Martínez, quen padecía unha enfermidade cardíaca que por suposto non fora detectada, a pesar dos síntomas evidentes que presentaba. Non podemos deixar que sigan asasinándoos lentamente, de forma encuberta , e que logo o presenten como unha morte “natural”.

Non imos consentir unha soa morte máis en prisión!
Liberdade inmediata para os presos políticos enfermos!

Advertisements
Etiquetas:

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: