Archive for Xaneiro, 2012

Xaneiro 31, 2012

Carta de Suso Cela a Pablo Hásel

Suso Cela Seoane

Ola Pablo!

Que tal? O primeiro que quería facer é achegarte unha forte aperta. Gustaríame que puidera ser en persoa pero… De todos xeitos espero que algún día poidamos acudir a un dos teus concertos. Como dicían da poesía, pola reaccións do inimigo, esas cancións “son unha arma cargada de futuro” e nunca mellor dito. Xa que logo, dende aquí todo o noso ánimo e apoio para seguir nese labor.

Coñecinche grazas á miña compañeira que me mandou unha entrevista túa que aparecera na internet xunto con algunhas letras dos teus temas. E, logo, un día que estaba vendo as noticias, vinche aparecer cunha camiseta con un debuxo no peito de “Amnistía Presos Políticos” que fixéramos na Comuna Carlos Marx de Soria antes da Dispersión. Así foi como souben da túa detención.

E teño que dicir que, en gran medida, alegreime… Non pola detención, por suposto, senón porque na rúa siga viva esa voz. Porque hai unha mocidade que se fai eco da loita e a plasma nas súas letras. Logo vinche saír da Audiencia Nazional enchido de orgullo e coas cousas moi claras.

O dito Pablo, espero poder algún día acudir a un dos teus concertos e coñecernos. Que non decaia o ánimo por aí fóra que por aquí dentro tampouco o fai. E aínda que pareza que as cousas están algo mal, os acontecementos futuros, prometen uns tempos convulsos. Tan só se tráta de non desistir e seguir mantendo a bandeira en alto e, por suposto, cantando. Así que ánimo, moita forza e unha aperta moi forte.

Suso Cela Seoane

Preso Políticos dos GRAPO

Prisión de Badajoz

Advertisements
Etiquetas:
Xaneiro 25, 2012

“O Moreno” leva 27 anos en prisión

Preme para descargar a súa biografía

Xaime Simón Quintela naceu en Vigo o 22 de xuño de 1960 e foi detido en xaneiro de 1985. Dos seus cincuenta e un anos de vida, hai que decir que máis da metade lévaos no cárcere. E coa disposición establecida pola Audiencia Nacional, en base a unha Sentencia da Sá do Penal do Tribunal Supremo, do 20 de febreiro do 2006 [a chamada “Doutrina Parot”], Xaime terá que cumprir trinta anos de prisión.

Se lle aplicasen o Código Penal que estaba vixente cando foi detido, en xaneiro de 1985, este galego de Vigo tería que ser excarcerado en xullo de 2006. Aínda que non ten outras limitacións que as propias do réxime FIES, o estar afastado a case mil quilómetros de todos os seus familiares e amigos, dificúltalle enormemente as comunicacións e imposibilítalle manter as relacións epistolares que recoñecen e outorgan as leis penais para todos os presos. 

Chegou á prisión sevillana a mediados de febreiro de 2002, despois de pasar dez anos no Módulo de illamento de Puerto II. Antes da prisión portuense, estivo en Badaxoz. Nesta cadea foi na que rematou os máis de 435 días de folga de fame que realizaron todos os presos políticos do PCE(r) e dos GRAPO contra a política penitenciaria de dispersión e exterminio. Actualmente atópase en Herrera de La Mancha, Ciudad Real.

Xaneiro 22, 2012

“O fígado está mal, moi mal”. Carta de Marijose Baños

Descarga e difunde esta imaxe!

En relación á enfermidade dicirvos que volvín a saír ao hospital. A saída ben e a consulta correcta, era outro médico e segundo entrei na consulta pediu que me quitasen as esposas. Os resultados ben, tomoume a tensión e o pulso nas pernas e díxome que había unha lixeira melloría, estou con máis pastillas para que o sangue sexa máis liquido e pase mellor polas arterias e así é. Iso permíteme andar ben durante tempo aínda que sexa a marcha lenta; de todos os xeitos uns médicos na rúa estanme a levar o tema.

Pero tamén hai unha mala noticia, o fígado está moi, moi mal. Co médico do módulo non me falo pois me tratou bastante mal nunha consulta. Falei co subdirector médico e de paso díxenlle que me mirase a analítica que me fixeran. Co tema da SIDA fenomenal, teño case 800 defensas e a carga viral indetectábel pero díxome que o fígado esta moi fodido, foi bastante claro ou tomo tratamento ou non o conto. Preparoume unha saída ao hospital e estou a esperar; este tema tamén mo están a mirar na rúa, hai médicos que non me aconsellaron tomalo. En Langraitz intenteino e ás 2 semanas rematei ingresada, son tratamentos dun ano de duración e moi fortes e o que é peor, teño poucas posibilidades de que funcione pois o xenotipo que teño é o peor e os tratamentos non fan nada.

É posíbel que teña que volver intentalo, xa que non hai alternativa. O transplante só é cando entra en fase de cirrose; nese caso meteríanme en lista de espera. Ben, mantéñovos informados, pero dicirvos que eu estou ben, encóntrome ben e animada e xa sabedes que de peores saín.

Iso, que vos quero moito, a toda Galiza e a todos e todas.

María José Baños Andujar

Presa política dos GRAPO

Prisión de Picassent

Xaneiro 20, 2012

Nós non te choramos!

Cartel da convocatoria

Este sábado ás 12:00 desde a Alameda de Compostela até a Praza 8 de Marzo terá lugar unha manifestación baixo a lenda: “Fraga Iribarne foi un fascista”, “A transición foi unha fraude contra o pobo galego”. Este dia terá lugar o prolongamento do engano histórico e exaltación da figura de Fraga desatada polo arco político e mediático que sustenta ao Estado español: “un gran funeral” no Obradoiro con decenas de gaiteiros, revivindo as investiduras como presidente da “Xunta”. Ante a noxenta campaña desatada nos últimos dias convocamos ao movemento popular a rexeitar na rúa a este inimigo da Galiza e do pobo galego.

SÁBADO DÍA 21 DE 17:00 EN DIANTE FESTA RACHADA EN COMPOSTELA!!

Etiquetas:
Xaneiro 17, 2012

Carta de Iolanda Fernández

Iolanda Fernández Caparrós

As cousas por aquí están bastante máis tranquilas do que agardaba. Cousa que se agradece logo da tensión vivida nos últimos meses na prisión de Zuera, en Zaragoza (primeiro polas presións para que asinase as normas do chamado “Módulo de respecto” e logo pola incerteza de non saber onde ir parar). Pois iso, que un pouco de tranquilidade facíame falta. De todos xeitos, o certo é que as condicións son peores aquí e se digo que estou máis tranquila é simplemente porque podo gozar dun pouco máis de silencio. Ao ser este un cárcere moito máis cativo e ao haber menos mulleres, o nivel de ruído é menor (e ademais paso máis tempo na cela pechada). En case todo o demais saín perdendo co cambio. Sen dúbida o peor está no terreo das comunicacións. Á familia isto quédalle moito máis lonxe, por riba os vises son máis curtos e hai certas restricións á hora de escoller as datas.

Como a tantos outros compañeiros, a distancia dificulta as miñas comunicacións co obxectivo obvio de illarnos un pouco máis. Porén, isto non vai rachar a nosa resistencia, aquí seguimos sempre coas mesmas ganas de seguir adiante. A iso axuda cada mostra de solidariedade e cada iniciativa que levades a cabo na rúa. Por iso gustei tanto de saber o traballo que vos traedes entre mans… Para cando cheguen estas letras xa tería pasado o concerto do que me falades [o de Pablo Hasel], agardo que fose todo un éxito, que as letras cargadas de mensaxe que escribe Pablo servisen para remover conciencias e que así, entre todos, podamos arrincar das fauces do inimigo aos compañeiros enfermos. Non podemos deixalos sós! (…)

Do que tamén ando moi pendente nos últimos días foi das detencións dos independentistas galegos. Cando escribo estas letras aínda non pasaron pola Audiencia [Nacional] pero non hai que ser moi lista para supor que lles teñen ganas e que desta vez seguro que non deixar pasar a oportunidade de dar un castigo exemplar, para tentar frealos a base de represión. Ultimamente lin na prensa que dende instancias policiais galegas estábanlle esixindo á fiscalía da Audiencia Nacional un endurecemento das penas que se lle impoñen ao independentismo galego e que fosen acusados de “pertenza a banda armada”. Non queren que este movemento se lles escape das mans e unha vez máis tentan criminalizar todo o que o rodea vinculándoo coas accións armadas. Nós sabemos ben como funcionan, hai tempo que vimos sufríndoo. O último exemplo non anda lonxe, non pasou tanto dende a detención de Pablo [Hásel] como para non telo presente… A solidariedade cos revolucionarios presos pódelle saír cara (…).

Moitos biquiños para todos os compañeiros e compañeiras do Comité.

Iolando Fernández Caparrós

Presa Política do PCE(r)

Prisión de Castellón, decembro 2010.

Etiquetas:
Xaneiro 13, 2012

“Chámanlle democracia e non o é”

David Garaboa

Queridos compañeiros e compañeiras:

Recentemente impuxéronme unha nova prohibición, unha máis: a partir de agora non podo escribir nos sobres das miñas cartas a lenda “preso político”, nin tampouco debuxar ningunha estrela vermella, tal e como viña facendo até agora. Do contrario, ditas cartas serán retidas.

Esta prohibición é unha medida de censura política dirixida exclusivamente contra os presos e presas políticas. De feito, algúns presos comúns, por unha mistura de racismo e ignorancia, debuxan acotío esvásticas e outros símbolos nazis, sen que isto supoña ningún problema para as autoridades penitenciarias. A súa leGALidade “democrática” tolera e ampara os símbolos nazis e fascistas; porén, prohibe a estrela vermella, símbolo da loita proletaria. Xa que logo, eu tamén estou indignado, e igual que fai a mocidade na rúa, eu tamén berro ben alto: “chámanlle democracia e non o é”. É fascismo!

É probábel que denuncie esta nova restrición diante do xuíz de vixilancia penitenciaria, por evidente vulneración do meu dereito á liberdade de expresión. Porén, a miña confianza na xustiza do Estado fascista español é nula. Por experiencia propia teño máis que comprobada a certeza daqueles versos do poeta antifascista León Felipe que dicían que a xustiza española vale menos, infinitamente menos que os mexos dos cans; e ten menos, infinitamente menos categoría que o esterco.

Non sei exactamente a que ven agora esta nova prohibición. Pero resulta evidente que a estes fascistas fódeslle moito que non baixemos a cabeza, que non renunciemos aos nosos principios, e que aínda por riba nos mostremos moi orgullosos da nosa militancia comunista e revolucionaria. O seu problema é que malia todas as restricións e medidas represivas que nos queiran impor, hai unha realidade que xamais poderán mudar: somos presos e presas políticos… e seguiremos resistindo!

Recibide unha enorme aperta cargada de forza e agarimo. Biquiños!

Venceremos!

David Garaboa Bonillo

Preso político do PCE(r)

Prisión de Villena, 26 de decembro de 2011

Etiquetas:
Xaneiro 4, 2012

Carta de David Garaboa

David Garaboa na Audiencia Nazional

Queridos compañeiros:

Tal e como vos dixen, aquí estou para comentarvos o da visita que me fixeron uns días despois do anuncio de ETA do seu abandono da loita armada. Como vos dixen por teléfono, non lle din moita importancia, pois entendo que este tipo de visitas non van máis alá de apalpar o ambiente entre as nosas filas.

Viñeron verme dous funcionarios, un home e unha muller, que se identificaron como membros do “equipo de seguridade” do cárcere. A actitude dos funcionarios foi moi correcta e respectuosa tanto nas formas como no fondo. E con isto último refírome a que en ningún intre viñeron con babexadas sobre hipotéticas rendicións ou arrepentimentos. Foi un intercambio de opinións encol a situación creada a raíz do abandono da loita armada por parte de ETA, e de como podería afectar esta nova situación ao noso Colectivo.

No terreo persoal o único que me preguntaron (foi a primeira pregunta) é como levaba o de estar en illamento, e se non tiña ganas de estar nun módulo de “vida normal” aínda que seguise en Primeiro Grao. Díxenlles que tanto me tiña estar no illamento ou nun módulo, e que eu nada máis tiña dúas reivindicacións a ese respecto: a nivel persoal, que me xunten coa miña compañeira nunha mesma cadea tal e como correspóndenos segundo as súas propias normas ao ser Parella de Feito, e en virtude do Auto do Xuíz de Vixilancia Penitenciaria no cal se nos recoñece deste xeito; e a nivel colectivo, o reagrupamento de todos os presos e presas do PCE(r) e dos GRAPO. Recoñecín que estas dúas reivindicacións non dependen desta cadea, senón que son competencia de “Madrid”. E engadín que se de verdade estaban interesados en mellorar as miñas condicións de vida nesta cadea, só lles facía unha petición: que me xuntaran cos presos políticos vascos. Porén, informáronme de que tiñan unha orde escrita da Dirección Xeral de Institucións Penitenciarias segundo a cal non podo compartir módulo cos presos vascos, nin cadrar con eles en ningunha actividade.

A seguinte pregunta foi que opinión me merecía a decisión tomada por ETA, ao cal respondinlles que en todo caso deberían contarme eles a min, pois eu levo varios anos afastado dos presos vascos e as miñas únicas novas son as que escoito vía radio ou vexo en televisión. Os funcionarios dixéronme que cos que eles falaran vían con optimismo o seu futuro, e que probabelmente despois das eleccións se producirían movementos de certo calado co Colectivo de Presos Vascos. Insistiron en preguntarme pola decisión da ETA, pois dicían, con razón, que algunha opinión tería que ter, pero mordinme a lingua e non dixen ren.

Isto deu pé a que me preguntaran se non agardabamos beneficiarnos “de rebote” dos beneficios penitenciarios que se lle puidesen aplicar aos presos vascos, cousa que, na miña opinión, vai depender de que se produzan cambios de certo calado. Se por exemplo se derroga a “Lei de Partidos” ou a denominada “Doutrina Parot”, si que poderíamos beneficiarnos dun ou doutro xeito. Máis tamén pódense conceder beneficios tipo terceiros graos ou liberdades condicionais dun xeito selectivo e arbitrario, como quen reparte esmola, e facelo á marxe dos nosos presos. Así que xa veremos.

No que máis insistiron foi en preguntarme senón estaba previsto que o noso Partido, o PCE(r), tomase algunha iniciativa na mesma dirección que o MLNV. Eu respondinlles que, até onde eu sabía, a pelota estaba no tellado do Estado, posto que o noso Partido pronunciouse xa no seu momento (e fixémolo por escrito dende as páxinas do “Resistencia”) mostrando a súa disposición para que ese diálogo puidera producirse. Isto é: deberían xuntar a todos os presos e presas do PCE(r) e dos GRAPO nunha mesma cadea, do contrario, non temos nada que falar.

Os funcionarios dixéronme que recentemente puxémonos todos de acordo para levar adiante diferentes protestas carcerarias en solidariedade cun compañeiro noso (referíanse ao Camarada Arenas), sen necesidade de estar xuntos. Mais expliqueilles que son planos diferentes: se un camarada ten problemas moi graves estes se converten nun problema do Colectivo e actuamos coma unha piña, aí non hai nada que discutir. Porén, se falamos da loita armada ou de calquera outra cuestión que afecte á nosa Liña Política, si é preciso xuntar a todos os nosos presos para que poidamos discutir colectivamente antes de transmitir a nosa opinión á Dirección do Partido. Ademais, que poderíamos agardar do Estado se nin sequera está disposto a xuntar a pouco máis de trinta presos, aínda sabendo que pode volver a separalos despois?

Os funcionarios dicíanme que a nos interesábanos o diálogo co Estado aínda que só fora para arranxar canto antes a situación dos nosos presos. Entón faleilles das negociacións de 1996, e clarexeilles que xa daquela o noso Partido non aceptou a fórmula de negociación “Paz por presos” que nos propoñía o Estado, senón que esiximos “Paz por liberdades”; é dicir, liberdade plena para defender as nosas ideas e programa comunistas. Insistín en que a pelota está no tellado do Estado; en que a nosa vontade de resistir é firme, e eles o saben; en que malia o estado actual das nosas forzas, máis de trinta anos de historia da loita revolucionaria teñen moito peso político. Isto é algo que eles mesmos recoñeceron. Igualmente, concordamos en que á marxe do que diga a propaganda oficial, non é posíbel rematar cun movemento revolucionario coma o noso pola vía policial, xa que mentres exista a vontade de resistir, antes ou despois aparecerá alguén disposto a retomar a loita.

En resumidas contas, os funcionarios interesáronse fundamentalmente por saber se tiñamos previsto algún movemento na mesma dirección que a esquerda abertzale. E eu insistín en que se o Estado quere falar en serio con nós, deberán reagrupar ao conxunto do noso Colectivo de presos nunha única prisión, como condición previa e imprescindíbel para que ese diálogo poida producirse.

Compañeiros e compañeiras, isto é todo por hoxe. Recibide unha enorme aperta cargada de forza e agarimo, e outra ben forte para todo a tropa solidaria que temos na Coruña. Moitos biquiños!

Venceremos!

David Garaboa, preso político do PCE(r)

Prisión de Villena, 23 de novembro do 2011

Etiquetas:
Xaneiro 3, 2012

Máximo 5 liñas para felicitar as Festas

Reverso da postal enviada por Carmiña

“Escribireiche cando pasen estas festas. Podemos mandar felicitacións pero non superar as cinco liñas. Vanche os nosos biquiños, e un mundo de Forza. Ánimos para o 2012. No nome de Gorka, Juan [ambos presos políticos dos GRAPO e PCE(r) respectivamente] e o meu propio. Apertas. Carmiña.

Carme Cayetano Navarro, presa política do PCE(r)

Etiquetas:
%d bloggers like this: