Carta de Marcos Martín Ponce

Marcos foi extraditado por Francia en 2006

A miña situación concreta é un cúmulo de ataques contra a miña integridade física e psicolóxica; unha situación que coñecen ben os camaradas que están en illamento…

Aloxáronme da miña familia e non podo velos; cortáronme a correspondencia intre-carceraria para que non poida comunicarme cos meus camaradas e amigos; hai xa máis de 10 anos que fan todo o posíbel para que eu e a miña compañeira (e camarada) non esteamos xuntos, mais tamén aquí resistimos e gañaremos a batalla do amor…

Levo case 6 anos en celas de illamento, nas que a súa propia lei non permite recluír a ninguén máis de 14 días seguidos. Sen que entre a luz do día, confinado 20 horas diarias. En celas onde, no inverno, os funcionarios cortan a auga quente e a calefacción aos presos políticos e, no verán, a chapa metálica da xanela non deixa entrar o aire; onde, pola noite, os recontos espértannos cada dúas horas…

O acoso dos funcionarios é constante. Cacheos todos os días para saír ao patio, para ir ao médico ou porque non teñen mellor cousa que facer que ir a amolar “ao comunista” e pór a cela patas arriba. Porque a súa frustración non soporta que, malia todo, levemos unha vida digna adicada ao estudo, á formación política e ao deporte…

Por iso obrígannos tamén a saír a un patio que rematará por provocarnos graves problemas sanitarios; cheo de excrementos dos paxaros que temos que limpar os presos políticos para evitar que nos coma a merda. Incluso néganse a darnos os utensilios de limpeza e conseguilos é unha loita diaria…

Outro dos peores problemas, que terminará traendo consecuencias tráxicas, e que os carcereiros buscan aos presos máis conflitivos e antisociais e os meten na miña Galería. Neste último ano tivemos que defendernos fisicamente de 3 presos que os carcereiros lanzaron contra nós. Ademais téñennos metido aquí a nazis, violadores, chivatos e xente desequilibrada con moito perigo…

O médico tamén é outro campo de batalla. A atención médica é terceiromundista. Hai pouco denuncie ao Centro por desatención, pois pedín unha consulta de urxencia para aliviar a dor ciática (pasei por dúas operacións de dúas hernias de disco) e o médico non apareceu por aquí nunha semana. Outro dato é que levo 9 meses tentando ir ao dentista…

En fin compañeiros, en xeral, as miñas condicións. Porén, o meu ánimo é alto e a miña firmeza combativa segue tan fresca coma o primeiro día, só que con 10 anos de experiencia sobre as miñas costas en materia de represión carceraria.

Una aperta para todos os camaradas e compañeiros.

Marcos Martín Ponce

Preso Político dos GRAPO

Prisión de Morón de la Frontera (Sevilla)

Advertisements
Etiquetas:

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: