BIOGRAFÍAS

david_garaboa_1

Garaboa naceu en 1973 na cidade holandesa de Nimegem (Holanda). Cando tiña apenas 5 anos os pais volveron da emigración e se instalaron no Burgo (A Coruña) onde residiu David dende entón. A súa familia débelle a honra que sempre mostrou por pertencer á clase obreira.

As primeiras experiencias militantes (e as primeiras porradas que recibe da policía) dánse no marco da manifestacións estudantís de finais dos 80. Dende entón David faise asiduo ás manifestacións, especialmente ás antimilitaristas e dos traballadores en loita. Con 20 anos faise, coma tantos outros, insubmiso. Pouco despois adhírese a ANOC (Asemblea Nacional de Obxección de Conciencia).

Pola mesma época e tras ler os relatos das brutais torturas policiais padecidas por varios militantes do PCE(r) e dos GRAPO, decide loitar no Movemento pola Amnistía e intégrase na ACPG (Asemblea para Ceibar aos Presos e Presas Políticos Galegos).

Poren, será cara o ano 1998 cando solicita o ingreso no PCE(r) tras unha progresiva toma de conciencia acerca da verdadeira esencia do sistema de explotación capitalista e asimilación práctica do marxismo-leninismo. Non menos decisivo foi o exemplo deses homes e mulleres do PCE(r) e dos GRAPO que non só falaban de Revolución, senón que loitaban por ela aínda que lles custara a cadea e incluso a vida.

David, que se librara audazmente da redada masiva contra o PCE(r) e os GRAPO de xullo de 2002, foi detido cando regresaba de Francia o 30 de maio de 2005. Foi torturado durante cinco días na comisaria de Barcelona. Porén, como el mesmo dixo con lexitimo orgullo: “non conseguiron dobrarme”. Os torturadores tiveron que interromper por dúas veces os interrogatorios para levalo ao hospital mais non foron quen de facelo confesar nin o seu propio nome.

Durante o xuízo, o militante revolucionario, negou ser membro dos GRAPO recoñecéndose unicamente como comunista e militante do PCE(r). Mais a condena esta xa ditada de antemán: 11 anos por militar no Partido e seis meses por levar un carné de identidade falso.

David Garaboa pasou polas cadeas de Soto de Real e Navalcarnero (ambas en Madrid), Dueñas (Palencia) e Villena (Alacant), onde se atopa actualmente a preto de mil quilómetros da Galiza. O militante galego esta clasificado en Primeiro Grao dentro do Réxime FIES o que carrexa un engadido de limitacións e restricións con especto ao réxime “normal”.

Ignacio Varela Gómez naceu en Plasencia (Cáceres) aínda que se criou e viviu toda a súa vida en Vigo. Fillo de un matrimonio de militantes revolucionarios galegos, dende neno coñeceu de preto a represión pois tanto o seu pai como a súa nai foron detidos e torturados en numerosas ocasións. Ignacio, “Nacho”, está actualmente preso en León e a súa nai Vitoria Gómez en Cáceres II, malia ter dereito a estar reagrupados nunha única prisión por ser familia directa.

Incorporado ao mundo febril vigués dende moi novo, toma rapidamente conciencia política e con algo máis de vinte anos comeza a simpatizar co PCE(r). Nesta organización política desenvolve unha intensa labor de propaganda e axitación na área de Vigo. Máis adiante dá o salto a militancia comunista e antifascista nos Grupos de Resistencia Antifascistas Primeiro de Outubro, GRAPO.

Detido no ano 2003, foi xulgado en febreiro de 2007 e condenado a 20 anos de cárcere aos membros por unha tentativa de expropiación en Leganés (Madrid). Nese mesmo ano foi condenado igualmente a once anos de prisión por pertencer aos GRAPO, documentación falsa e tenencia ilícita de armas.

Carmiña naceu en Vigo (Pontevedra) o 19 de setembro de 1954. De familia humilde e traballadora, a súa irmá Aurora -tamén presa política do PCE(r)- e ela viviron no barrio obreiro de Cabral moi influenciadas polas loitas proletarias. Obreira na fábrica de porcelana Álvarez na súa cidade, toma conciencia de clase e organízase en 1972 na Organización Obreira e na OMLG (Organización de Marxistas Leninistas de Galiza), participa nas loitas obreiras daqueles anos contra a explotación e represiónda etapa fascista de Franco.

En 1973 nace a súa filla Ángeles. O seu compañeiro Angel Collazo Arauxo, militante de GRAPO, rematou moi gravemente enfermo psiquiátrico tras a súa longa estanza en prisión. O seu cuñado Abelardo Collazo, líder natural do proletariado vigués, é morto pola policía o 29 de agosto de 1980.

No seu desenvolvemento da militancia comunista ingresa en 1975 no PCE(r), pero en setembro do 1977 é detida e acusada de colocación de explosivos. É de novo é detida en 1978, en outubro de 1979 e en outubro de 1980. Sae en liberdade e incorpórase  en GRAPO, sendo detida o 12 de setembro de 1983 nunha expropiación a un banco na Coruña.

Participa na folga de fame máis longa (435 días) dos presos e presas políticos pola reunificación entre novembro do 89 e febreiro de 1991. Nesta etapa da súa vida no cárcere falece a súa filla Ángeles en 1991 nun accidente de tráfico. Tiña 18 anos. Non só non lle permiten asistir ao enterro senón que castigárona e illaron aínda máis: “a crueldade de tantos miserables impúxose, os paladíns da inhumanidade, negáronme  un último bico, unha última caricia á miña pequena” contaba nunha estremecedora carta.

En 1997 detéctano unhas serias varices de necesaria operación, pero non lla realizan e despois de máis de 16 anos en prisión sae en liberdade o 14 de outubro de 1999 e incorpórase inmediatamente á loita comunista, sendo detida o 9 de xuño de 2006 en Reus (Tarragona).

Carmiña, que viña sufrindo dende anos un longo proceso de artrite e dexeneración ósea, sobre todo de cervicais, e que a garda civil coñecía á perfección, foi torturada de novo tras a súa nova detención. Foi torturada sobre todo con brutais golpes na cabeza e nas propias cervicais, ademais doutros por todo o corpo.

Condenada pola súa militancia no PCE(r) a 12 anos de cárcere, pola fascista Lei de Partidos. Pasou por numerosos cárceres, encontrándose na actualidade na de Puerto de Santa María III (Cádiz), a de Vigo, de onde é veciña.

Presa política galega detida en 17 decembro de 2003 por vinculación cos GRAPO, nunha operación na que se detén a dúas presoas máis, Francisco Rodríguez Muñoz e Ignacio Varela, en Madrid. Desde esa data permanence en prisión.

Nacín o 11 de novembro de 1964 nun pequeno pobo do sueste francés, onde os meus pais -emigrantes de Murcia- se erradicaron tras casar, para poder vivir. En 1972 regresamos todos a Murcia. Dende moi cría coñecín o mundo das drogas e en 1992, cunha filla e en prisión, dixéronme que era seropositiva.

Pateando patios de prisións foi quedando a xuventude e a droga seguía na miña vida. Nun deses patios, empecei a coñecer, charlar e fixen amizade con varias presas políticas. Empecei a ser consciente que eses encontros ían ser parte fundamental na miña vida. Da charla pasamos ao intercambio de pareceres, ás discusións (primarias ao principio) políticas, sociais… Deixei de consumir totalmente, e empecei a levar unha vida de dignidade e loita en 1993.

Fanme a vida imposible en prisión. Obrigáronme a tomar medicación psiquiátrica. Nun dos numerosos traslados, no cárcere de Murcia son golpeada por dous xefes de servizos e unha tropa de carcereiras… Unha desatención médica fíxome abortar soa nunha cela, e varios erros médicos foron entre outros os motivos polos que a miña saúde se foi deteriorando gravemente.

Pero non contaban con que, ademais da miña total resistencia ao seu intento de exterminio, a rúa, os e as compañeiras, a solidariedade, a denuncia, AFAPP, Salhaketa, Comités de presos… fixeron crecer unha campaña estatal esixindo a miña liberdade. Non me daban moito tempo de vida e a campaña fora un éxito total, con centenares de firmas, apoios… e en menos dun ano vinme na rúa. Saín en febreiro de 2000. Acolléronme en Galiza unha gran familia e aí comezou unha nova etapa para min. Puiden desenvolver a miña nova vida, intensamente. O tempo que pasei na legalidade foi dunha grande aprendizaxe humana e política. A primeiros de maio de 2001 incorporeime nun comando de GRAPO, plenamente consciente, orgullosa e convencida. Esa foi até o momento a mellor etapa da miña vida.  O 18 de xullo de 2002 fun detida pola G.C. en Vitoria, onde me achaba de paso. No  meu paso polas brutais torturas. Dende a miña entrada, e agora, penso que é época de loitar de novo dende estas trincheiras de formigón, prisión de kunda tras prisión, loita tras loita, día tras día. O meu estado de saúde é delicado, pois necesito transplante de fígado, que dende logo nestas casas non me van nin a realizar nin a permitir.

Os meus exemplos diarios son os que estiveron e están na miña vida e na miña loita e aqueles que deron a vida por e para ela.

Nacín o 7 de setembro de 1954 en Mugardos (A Coruña). Durante 1973, estudando na universidade de Compostela. Recibía propaganda da OMLE (Organización de Marxistas-Leninistas de España). En 1975, durante “O verán do terror” pasei a integrarme no recentemente reconstituído PCE(r). Por necesidades partidistas, deixei os estudos e o domicilio familiar.

En xaneiro de 1978 nace o meu fillo Ignacio, que pola súa propia conciencia política se converte anos máis tarde en militante revolucionario e que foi detido en 2003 cando formaba parte dun comando operativo dos GRAPO. En maio de 1979 son de novo detida na Coruña e paso tres meses presa. En novembro de 1980 detéñenme en Sevilla e paso 18 meses de prisión en Yeserías. En outubro de 1982 detéñenme de novo en Vigo como solidaria cos represaliados políticos e paso dous días presa, ao igual que outros moitos familiares e amigos dos presos políticos en varias partes do Estado.

Até 1985, sígome dedicando ao traballo de impresión e propaganda en varios aparatos, o do Comité Rexional de Asturias, no Comité Nacional de Galiza e outros. A partir de entón paso a tarefas organizativas. En xaneiro de 1985 foron detidos unha vintena de militantes clandestinos que me levou a facerme cargo dá estrutura clandestina do PCE(r) en Galicia.

Son detida a finais desa década, en decembro de 1989, en Betanzos (A Coruña) xunto ao camarada José Luis Elipe López, sendo xulgados na Audiencia Nacional por ser comunistas. Cáennos 4 anos de prisión a cada un. Condénannos por “colaboración con organización armada”, sen ningún tipo de probas, pois non ás había. Pero xa asentaran a primeira sentenza xudicial -calcada ao que hoxe coñecemos como “Ley de Partidos”.

Ao ingresar en prisión, 62 camaradas do PCE(r) e dos GRAPO e un anarquista, levaban xa un mes desenvolvendo a folga de fame contra a política de dispersión. Súmome a ela, e como a todos, aliméntanme á forza e trasládanme continuamente de prisión. Tras saír do cárcere en maio de 1993, en novembro reincorpórome á clandestinidade, esta vez en Francia como membro da Comisión de Organización do Comité Central do PCE(r).

En 1995 solicito o meu ingreso nos GRAPO e desvincúlome organicamente do PCE(r). En novembro 2000 son detida pola policía francesa ás ordes da Garda Civil en París. Condenada por “asociación de malfeitores” a 8 anos, paso seis anos nos cárceres de Fresnes e Rennes. Actualmente cumpro unha condena de 7 anos de prisión polo operativo dos GRAPO contra o Valle de los Caídos.

 

Paco Cela Seoane naceu en Verín (Ourense), o 29 de outubro de 1958 e veciño da Coruña. Comeza a súa loita e conciencia nos ambientes anarquistas, é detido e encarcerado. Dá o salto á necesidade de organizar os obreiros entorno ao PCE(r) nos anos 80. É detido no 1983 nunha acción dos contra o edificio da Facenda Pública, na súa cidade natal, denunciando a espoliación dos traballadores en beneficio dos capitalistas. Cumpriu unha condena de 22 anos de cárcere, participou na Folga de Fame máis longa da historia dos presos políticos pola reunificación e contra a dispersión. En Xuño do 2007 é detido de novo pola súa militancia comunista no PCE(r). Xulgado en abril de 2011 é condenado a 11 anos e oito meses de prisión.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: