Posts tagged ‘CARTAS’

Xullo 26, 2012

Aurora Cayetano Navarro en illamento

Segundo informa o SRI, Aurora Cayetano Navarro, presa política do PCE(r), atópase actualmente no módulo de illamento da prisión de Villena, en Alacante. A súa negativa a partillar cela cunha presa social semella estar na orixe desta nova provocacion. Os carcereiros saben de sobra que os presos políticos néganse, por principio, a partillar a súa cela; algo que o propio regulamento penitenciario contempla cando sinala que “todos os presos teñen o dereito a unha cela individual”. Dereito que Institucións Penitenciarias recoñécelle só aos presos que a lle dá a gana, como corruptos, policías, violadores, etc, etc.

Advertisements
Etiquetas: ,
Xullo 17, 2012

«Fíxoseme raro que non estivesen as fotos do resto de compañeiros». Carta de Iolanda Fernández

Xa tardaba en pórvos unhas letras e darvos as grazas polos últimos envíos. Todo chegou as miñas mans e non vexades a ilusión que me fixeron as fotos. Deume moita ledicia ver algunha cara coñecida e aínda máis ver unha chea de caras novas. Emocioneime coa crónica do acto de aniversario [do COMITÉ] e por saber que nos tedes ben presentes. Unha vez máis: moitas grazas!! Aínda que tamén recoñezo que botei algo en falta. Fíxoseme raro que no escenario non estivesen incluídas as fotos do resto de compañeiros do Colectivo de Presos, pois anda que o voso traballo se centra nos coruñeses, penso que no acto tiñamos que estar representados todos. De todos xeitos isto non quita para que vos felicite pola boa marcha do traballo e por ese segundo ano cumprido.

Polo demais, por aquí bastante ben aínda que un pouco de mala hostia desde que me quitaron a posibilidade de chamarvos. Esta claro que no é unha cuestión de seguridade senón un novo intento de illarnos dos nosos achegados. Será así como pretenden dobregarnos até que aceptemos ese novo plan de reinserción? Nos loitamos polas liberdades políticas que eles nos negan; así que nos non temos nada do que arrepentirnos. Así que se poden quedar co seu plan e incluír nel a ese que xa hai tempo que non están nas nosas ringleiras… Nós, namentres, seguiremos resistindo nestas ou en peores condicións coa mesma dignidade coa que o vimos facendo dende hai décadas…

Iolanda Fernández Caparrós
Presa política do PCE(r)
Prisión de Castellón

Xullo 1, 2012

Carta de David Garaboa, preso político comunista, á solidaria Pepita Seoane

Pepita Seoane durante un acto pro-amnistía

«Miña querida Pepita: aquí mándoche a resolución que me deron notificándo a supresión das chamadas telefónicas contigo. É unha medida adoitada polo “Centro Directivo”, polo que supoño que afectará tamén a outros camaradas.

Como verás, prohíbennos falar por teléfono por “motivos de seguridade”… O primeiro que pensei foi que moito medo che ten esta xentiña para que aos teus 72 anos nin sequera me deixen falar contigo por teléfono, mais despois de cavilar pausadamente entendo as súas razóns.

Estes fascistas queren ver aos presos e presas políticas derrotados, arrepentidos, axeonllados. E non poden aturar que falemos contigo, porque saben moi ben que malia a túa idade e os teus problemas de saúde, sempre sacas o mellor de ti en cada chamada para facernos chegar os teus folgos e contaxiarnos da túa forza e do teu entusiasmo revolucionario.

Asemade, entendo que esta prohibición está motivada en gran medida polo bo traballo que estades desenvolvendo no COMITÉ DE SOLIDARIEDADE COS PRESOS E PRESAS POLÍTICAS. Son xa dous anos facéndonos chegar o voso apoio e o voso agarimo; dous anos facendo que a nosa voz non fique aferrollada dentro destes muros e chegue á nosa xente. Xa que logo, a vosa solidariedade é moi perigosa para os fascistas que nos teñen encadeados porque estades a rachar ca súa impunidade; estades rachando co illamento que pretenden impornos e, en definitiva, estades rachando cos seus plans de aniquilamento dos presos políticos.

Pepita: botarei moito en falta as nosas charlas e os risos que sempre botábamos xuntos, pero hoxe aínda máis que onte síntome moi orgulloso de ti, e tamén de todos e todas as compañeiras do COMITÉ DE SOLIDARIEDADE.

Recibide unha enorme aperta cargada de forza e agarimo, e adiante co voso traballo solidario. Venceremos!»

David Garaboa Bonillo

Preso político do PCE(r)

Prisión de Villena.

Etiquetas: ,
Xuño 13, 2012

Carta dos pais de Roberto Liñeira e Albino López a “El Pais”, xuño 1981

Adhesivo editado en 1997

«Como pais e parte interesada en todo o concernente á morte dos nosos fillos Roberto e Albino, creemos que temos que dicir algo que pode axudar a aclarar os feitos e despexar certas incógnitas que non se escapan a máis elemental análise. Téñennos que explicar como é posíbel ocultar, nun pantalón vaqueiro, unha pistola do tamaño de Star do nove longo nunha perna do pantalón; todos sabemos que son esaxeradamente estreitos. E polas probas que fixemos con armas de xoguete, podemos asegurar rotundamente que, non que se pode ocultar sen ser notada.

Se esta pistola non era a que levaba Albino e si Dolores, como é posíbel que esta puidese ocultala na caluga, segundo unha versión, ou debaixo dunha viseira, segundo outra, co cabelo tan curto e pouco abundante que tiña? Tamén fixemos probas e non é posíbel que esta se suxeite na cabeza dunha persoa de 46 quilogramos de peso aproximadamente, e de pouco corpo, cabeza pequena, sen ser notada nos seus movementos.

Segundo versión oficial, ambos os dous (Albino e Dolores) sacaron as súas armas que levaban ocultas; ela na cabeza ou caluga e el no pantalón. Loxicamente, ela tivo que levantar un brazo e a el agacharse para tomar senllas pistolas, como se explica que ambos os dous recibisen os impactos a 146 centímetros aproximadamente do chan, ela no pescozo e cara, e el no peito e ambos os dous claramente de dous refachos do mesmo subfusil.

Nese momento había tres gardas civís e dous foron feridos, un de gravidade. Examinouse por un perito xudicial experto en balística se o proxectil procedía das armas dos mozos? Teñen que explicarse por que Albino presentaba un tiro na tempa perpendicularmente oposto ao refacho…

Roberto Liñeira recibiu un impacto no dedo corazón da man dereita, o que demostra que, ou tiña a man no rostro ou tiña a arma empuñada, segundo a versión oficial, o que puido facer que quedase instantaneamente desarmado. Era preciso matalo? Pode que lle desen antes na cabeza, pero entón teríase derrubado. Esixo que se demostre ante todas estas circunstancias por que se lle matou. Ao outro mozo aseguran que non chegou a tomar a súa arma e o mataron tamén.

O artigo 15 da Constitución, di que queda abolida a pena de morte, nin ninguén será sometido a trato inhumano… Polo tanto, todos estamos obrigados a respectar a integridade física dos demais, en especial os que representan a orde, posto que son eles os que teñen que velar para que isto se cumpra, pero nunca para substituír os xuíces, debendo de ter en conta que somos os cidadáns os que mantemos este aparato, en especial os traballadores…

Sabido é de todos que ambos os dous enterros estaban tomados pola Garda Civil e Policía Nacional, mesmo de paisano dentro destes…

E, por último, tamén preguntariamos a dirección do PSOE e ao PC como é posíbel que a toda esta xente, coñecidos anti-demócratas, se lles dese unha patente de corso, coa Lei Antiterrorista, sabendo que esta ferramenta en mans dalgúns é nefasta. Ao mesmo tempo, solicitamos deses comités executivos pidan unha explicación no Congreso, independentemente dos recursos legais que procedan.»

Roberto Liñeira Graña e Gumersindo Gabriel

Publicado en El País o 30 de xuño de 1981

Etiquetas: ,
Xuño 6, 2012

«A nosa liberdade está ligada á conquista de liberdades políticas para a nosa clase» Xurxo García Vidal

«O réxime fascista sabe que ten diante a un colectivo de presos políticos comunistas, antifascistas e solidarios, forte, unido e consciente. Sabe que non temos ningunha meta individual na prisión, o mesmo que non nos levou a ela ningunha aspiración individual, polo que as súas presións de rendición a cambio de “liberdade” están condenadas ao fracaso. Dixémolo infinidade de veces: os comunistas aquí e na rúa temos o mesmo compromiso militante e a cuestión da nosa liberdade está intimamente ligada á conquista de liberdades políticas, laborais, sociais para a nosa clase e para os pobos das nacións oprimidas. Mentres non conquistemos esas liberdades seguiremos na trincheira, sexa na rúa ou nas prisións da Monarquía-Fascista. ¡ DENTRO E FÓRA RESISTENCIA!! (…)»

Xurxo García Vidal

Preso político dos GRAPO

Prisión de Albolote (Granada)

Etiquetas: ,
Maio 29, 2012

«Na práctica a intervención-retención do correo supón a imposibilidade de manter unha mínima relación». Carta de Suso Cela (II)

«Outra consecuencia que leva parella a intervención das comunicacións escritas, é a retención da correspondencia. Len as cartas que mandas (e as que recibes) e son mandadas a Madrid, á DGIP. Isto é unha verdadeira pasada . A longo prazo faite perder innumerábeis contactos coas persoas con quen te escribías. Ilústrovos: Eu envío unha carta a unha persoa. Con moita sorte pasan quince días antes de que sexa botada ao correo ordinario. Chégalle a esa persoa entre os 17-20 días. Cando esa persoa responde acontece o mesmo. Xa que logo, unha comunicación escrita que se tería que resolver nunha semana adíase, por obra e graza dos censores carcereiros en vinte, trinta, corenta ou cincuenta días.  É dicir, que nun ano podo cartearme con esa persoa unhas catro veces!!

Tamén é posíbel que as cartas se “perdan”… Nese caso o enredo é total. Entre que se clarifica o mal entendido e se retoma a “normalidade” pode pasar incluso un ano!! Na práctica a intervención-retención-putadas ven a supor a imposibilidade de manter unha mínima relación normalizada con alguén.

Pero a cousa aínda pode ser peor. Se ese alguén escríbeche e mándate unha folla de calquera mobilización, manifestación, acto, concerto solidario… xa non dan nin ese material nin a carta. Se mandan una fanzine, unha publicación alternativa do barrio ou parroquia, tampouco cha dan. O mesmo pasa coas cousas sacadas de internet. Outro tanto coas fotos de manis, actos… Pouco a pouco van reducindo o teu contacto co exterior e coa información, o palpitar do movemento do que formamos parte.

Para máis inri, se nunha carta comentas algo sobre esta ou estoutra loita nas cadeas, o que ti mesmo ou algún compañeira está nunha situación determinada e ves necesario comezar unha loita, quedan coa carta e non a tramitan. Pasoume isto no Nadal de 2010 cando deixaron de tramitarme quince cartas, a correspondencia que, por outra banda, podo enviar en dous meses (2 semanais). O mesmo sucedeulles a outro compañeiros e compañeiras…»

Suso Cela Seoane

Preso político dos GRAPO

Prisión de Badajoz

Etiquetas: ,
Maio 21, 2012

«Quen asina leva case 22 anos encarcerado e 20 coa intervención das comunicacións». Carta de Suso Cela Seoane (I)

«Hai uns días, despois de dous meses sen darme correspondencia, entregáronme tres cartas. O matáselos tiña 40 días. Isto é, que dende que a familia e amigos escribiron, até hoxe, pasou máis de un mes.

Podería semellar unha excepción. Pero non. Esta é a norma na correspondencia cos presos políticos do Estado español durante moitos anos. Pode parecer algo nimio, pero non o é: forma parte dunha política máis ampla destinada ao noso illamento e exterminio. O obxectivo é arredarnos dos nosos seres queridos, dos nosos amigos, dos nosos compañeiros, dos nosos pobos… illar-encerrar o latexo vital dos nosos corazóns.

Que significa a intervención das comunicacións? Analicémolo polo miúdo. Sinalar en primeiro lugar que o dereito ás comunicacións non pode ser restrinxido con carácter intemporal, tal e coma recoñecen as súas leis. Porén, xa se encargou o “deus” Tribunal Constitucional de matizar que para os membros das “organizacións terroristas” pode ser indefinido, durante o tempo que a eles lles pete mentres non reneguen das súas organizacións, da súa loita, da violencia revolucionaria e sexan respectuosos coa legalidade que explota, reprime, tortura, nega os nosos dereitos nacionais, desafiúza a golpe de porra, condena ao paro e recorta dereitos e liberdades.

Quen asina leva case 22 anos encarcerado e 20 coa intervención das comunicacións, os últimos 16 seguidos.

As comunicacións vis a vis son intervidas. As salas onde te reúnes cos teus familiares está preparadas para escoitar todo o que falas. O mesmo acontece cos locutorios e as chamadas telefónicas. Se nalgunha desas comunicacións os censores interpretan que se di algo en contra á “seguridade” do Centro, das persoas do Centro, das institucións, do país… ou calquera referencia que consideren subversivo, poden cortar a comunicación o tempo que consideren oportuno.

Durante cinco anos estiven sen comunicacións vis a vis porque nunha comunicación coa miña nai dicían que faláramos ben da Revolución Cubana… Por ler un poema por teléfono, ao meu irmán Paco [Paco Cela, preso político do PCE(r)] suspendéronlle as comunicacións durante un mes… Sucede outro tanto se saúdas por teléfono a alguén non autorizado aproveitando que está na casa de algún familiar ou amigo que si o está…

A intervención das comunicacións escritas supón que só podes enviar dúas cartas semanais e, nalgunhas épocas, dependendo do cárcere, de dous folios como máximo. Tampouco permítenche pór “preso político” por ningún lado. Se chega á cadea algunha carta que poña “preso político” xunta o teu nome devólvenlla á persoa que cha enviou. Se es ti mesmo quen o pon no remite, directamente non a tramitan e non sae. Se fas unha bandeira da Galiza coa estrela vermella no sobre, tampouco será tramitada. »

Suso Cela Seoane

Preso político dos GRAPO

Prisión de Badajoz

Etiquetas: ,
Maio 15, 2012

Carta de María Jesús Romero

«Souben que no xornal “El Mundo” viña un artigo no que me metían, a min e a outros, como que nos acolleramos á “Vía Nanclares”… Imaxino que non será a primeira vez que sae algo así nos medios. Unha manipulación tan basta non merece máis comentario pola miña banda que non sexa o feito de que o que lles doe é que siga mantendo as miñas ideas intactas… Se hai alguén que usa a violencia é a banda armada do Estado para someter ao pobo cada vez máis, como escravos… e contra tal violencia é máis que lexítima a que usa este pobo para defenderse dos explotadores que o chupan até a última gota de sangue… Ademais, non creo que teñan ningún dereito a falar sobre condenar a violencia aqueles que pertencen a un Estado saído directamente da sublevación fascista do 18 de Xullo de 1936 contra un goberno que saíu elixido das urnas e que son responsábeis do masacre de tantos/as que seguen a día de hoxe nas cunetas pero cuxas ideas non puideron enterrar con eles. Aí dóelles...»

María Jesús Romero Vega

Presa política antifascista

Prisión de Huelva

Etiquetas: ,
Maio 10, 2012

Carta de Iolanda Fernández

«Pois como acabo de coñecer que non recibistes as miñas anteriores letras, volvo de novo á carga para ver se desta vez consigo facervos chegar o meu agradecemento. Logo do concerto de xaneiro, envieivos unha pequena postal felicitándovos polo traballo e animándovos a seguir adiante, pero polo visto non chegou….

A “desaparición” ou “secuestro” da correspondencia é unha das prácticas máis habituais por estas casas. Eu aquí, até o momento, o certo é que non tiña maiores problemas con este tema, pero no último mes, aparte da “perda” da postal dirixida a vós, “sorprendéronme” coa retención dunha carta baixo a recorrente escusa das “razones de seguridad”. Non sei que podían conter as letras desa carta para que atentasen contra a seguridade da institución, pero algo moi grave debía ser cando optaron por quedar con ela (noutras ocasión devólvena ao remitente). Talvez viña cargada de ánimo e solidariedade… será por iso que a consideraron tan perigosa; sen dúbida o apoio aos revolucionarios presos preocúpalles….

O caso é que as veces, con este tipo de actuacións conseguen impedir novas relacións. Por exemplo, neste caso que vos conto, simplemente me notificaron o nome da remitente do envío [R. P. B.] pero non o seu enderezo así que nin sequera podo escribirlle para informalo do acontecido, polo que o máis probábel é que esta moza pense que optei por non responder. Así queren evitar (ademais de por outros medios) que ampliemos as novas relacións e, en última instancia, a nosa influencia, cousa que, evidentemente, non van conseguir…

Así é que nada, a seguir adiante co traballo que hai moito que facer…»

Iolanda Fernández Caparrós

Presa Política do PCE(r)

Prisión de Castellón

Abril 4, 2012

Carta de Marcos Martín Ponce

Marcos foi extraditado por Francia en 2006

A miña situación concreta é un cúmulo de ataques contra a miña integridade física e psicolóxica; unha situación que coñecen ben os camaradas que están en illamento…

Aloxáronme da miña familia e non podo velos; cortáronme a correspondencia intre-carceraria para que non poida comunicarme cos meus camaradas e amigos; hai xa máis de 10 anos que fan todo o posíbel para que eu e a miña compañeira (e camarada) non esteamos xuntos, mais tamén aquí resistimos e gañaremos a batalla do amor…

Levo case 6 anos en celas de illamento, nas que a súa propia lei non permite recluír a ninguén máis de 14 días seguidos. Sen que entre a luz do día, confinado 20 horas diarias. En celas onde, no inverno, os funcionarios cortan a auga quente e a calefacción aos presos políticos e, no verán, a chapa metálica da xanela non deixa entrar o aire; onde, pola noite, os recontos espértannos cada dúas horas…

O acoso dos funcionarios é constante. Cacheos todos os días para saír ao patio, para ir ao médico ou porque non teñen mellor cousa que facer que ir a amolar “ao comunista” e pór a cela patas arriba. Porque a súa frustración non soporta que, malia todo, levemos unha vida digna adicada ao estudo, á formación política e ao deporte…

Por iso obrígannos tamén a saír a un patio que rematará por provocarnos graves problemas sanitarios; cheo de excrementos dos paxaros que temos que limpar os presos políticos para evitar que nos coma a merda. Incluso néganse a darnos os utensilios de limpeza e conseguilos é unha loita diaria…

Outro dos peores problemas, que terminará traendo consecuencias tráxicas, e que os carcereiros buscan aos presos máis conflitivos e antisociais e os meten na miña Galería. Neste último ano tivemos que defendernos fisicamente de 3 presos que os carcereiros lanzaron contra nós. Ademais téñennos metido aquí a nazis, violadores, chivatos e xente desequilibrada con moito perigo…

O médico tamén é outro campo de batalla. A atención médica é terceiromundista. Hai pouco denuncie ao Centro por desatención, pois pedín unha consulta de urxencia para aliviar a dor ciática (pasei por dúas operacións de dúas hernias de disco) e o médico non apareceu por aquí nunha semana. Outro dato é que levo 9 meses tentando ir ao dentista…

En fin compañeiros, en xeral, as miñas condicións. Porén, o meu ánimo é alto e a miña firmeza combativa segue tan fresca coma o primeiro día, só que con 10 anos de experiencia sobre as miñas costas en materia de represión carceraria.

Una aperta para todos os camaradas e compañeiros.

Marcos Martín Ponce

Preso Político dos GRAPO

Prisión de Morón de la Frontera (Sevilla)

Etiquetas:
Marzo 27, 2012

Mensaxe de Marijose Baños

Preme na imaxe para ver ou descargar en PDF

Unhas liñas para mandarvos unha aperta moi forte e felicitarvos por estes dous anos de Colectivo. Polas cousas que me enviades estou ao tanto de todo o que se vai facendo. Sei que andades en Campaña pola liberdade dos presos políticos máis enfermos. Dende aquí pódovos dicir… ánimo! Aproveito para dicirvos tamén que me cambiaron de Módulo. O réxime de vida é o mesmo; como a a maioría dos compas, paso 20 horas na cela e sen dereito a actividades. Mais estou ben, as condicións mudaron bastante aínda que non vou negar que aí atrás pasei unha tempada moi dura e un mal momento. O importante agora é sair máis forte das situacións difíciles.

Grazas a todos, ánimo e adiante!

Mil bicos con cariño.

Seguimos Resistindo e seguimos Vencendo.

Marijose Baños Andujar

Presa Política dos GRAPO gravemente enferma.

Etiquetas:
Marzo 21, 2012

Carta de Suso Cela Seoane

O primeiro de nada é mandarvos un forte saúdo e parabéns por estes case dous anos que levades de solidariedade cos presos e presas políticos. Un labor que, paseniño, foi consolidándose. Nestes tempos nos que a solidariedade a calquera nivel é perseguida con saña, cobra máis importancia se cadra esa axuda e cariño que nos mandades. Pode que dende aí fóra non se teña unha percepción ampla de todo elo, mais cando se está aquí todo isto que nos facedes chegar cobra un valor vital.

Tamén por iso, quería animarvos a seguir con ese importante labor que vindes desenvolvendo. É moi importante. Coido que nestes case dous anos, estades conseguindo consolidar e estender esa solidariedade nunha cidade que sempre resultou algo difícil, mantendo un facho moi bonito. Unha mostra desta madurez foi o concerto de Pablo Hásel, que foi un éxito en todos os sentidos, aínda que eu salientaría ese traballo silencioso, previo, que vindes realizando durante estes case dous anos.

Outro aspecto que destacaría é esa unidade na práctica que se deu cos independentistas. Creo que é importante porque a represión aféctanos a todos aquí dentro, como aí fóra, e é importante enfrontala tamén conxuntamente.

Resumindo, coido que tendes motivos para estar contentos co labor desenvolvido e sabede que aquí, estámolo. Así que mandámosvos unha forte aperta cargada de moito agarimo, por estes dous anos de solidariedade que nos estades a dar.

Moitos bicos.

Suso Cela Seoane

Preso Político dos GRAPO

Prisión de Badajoz

Etiquetas:
Marzo 14, 2012

Carta de Paco Cela

Así que anímovos a seguir nesa liña, entre outras cousas, porque vos necesitamos máis ca nunca. Nós, baixo ningunha circunstancia imos deixar de ser o que somos: comunistas e antifascistas consecuentes que nos debemos por enteiro á nosa clase e ao noso pobo. E non imos deixar de selo aínda que mañá espertemos e nos atopemos na Idade Media. Isto quere dicir, dada a situación actual e as perspectivas de desenvolvemento, que aínda nos queda por diante un longo horizonte de cárcere.

O que ben podería implicar, para máis de un, a posibilidade moi real de morrer entre estas catro paredes. Estou pensando principalmente nos que nós coñecemos coma a “Xeración da OMLE” [Organización de Marxistas-Leninistas de España], é dicir, os que comezaron a tirar deste carro a mediados dos anos setenta do século pasado: Manuel Pérez Matínez, 67 anos, cun estado de saúde moi deteriorado, cun total de máis de 20 anos de cárcere e ao que cada vez que está a piques de saír, invéntanlle un novo sumario. Lucio García Blanco, 63 anos, cun total de máis de 20 anos de cárcere e ao que lle restan aínda outros 15 por cumprir. Isabel Aparicio Sánchez, 58 anos, cun estado de saúde moi deteriorado, cun total de máis de 25 anos de cárcere e á que lle restan aínda outros 8 por cumprir. Juan García Martín, 63 anos, cun total de máis de 25 anos de cárcere e actualmente cumprindo unha condena de 40 anos. Enrique Kuadra Etxeandia, 63 anos, cun estado de saúde moi deteriorado, cun total de máis de 25 anos de cárcere e ao que aínda lle restan outros 10 por cumprir. Manuel Arango Riego, 63 anos, cun estado de saúde moi deteriorado, cun total de máis de 20 anos de cárcere e ao que lle restan aínda outros 8 anos por cumprir. Carme Cayetano Navarro, 59 anos, cun total de máis de 25 anos anos de cárcere e á que lle restan aínda outros 7 anos por cumprir.

Coméntovos isto último, para que nos vos esquezades desta realidade e cara a un futuro, máis ben próximo, se poña en marcha unha forte campaña que consiga arrincalos destas lúgubres celas. Estes son os homes e mulleres que loitaron e seguen a loitar todos e cada un dos días da súa vida e que, por iso, como dicía Bertolt Brech, son os imprescindíbeis!!

Paco Cela Seoane

Preso político do PCE(r)

Prisión de Villanubla (Valladolid)

Etiquetas:
Marzo 7, 2012

Carta de Antom Santos

Graciñas polo vosos envíos. Recibín a potal e as fotos do concerto [de Pablo Hasel]. Ben sabedes o que alegra recibir cousas de fóra.

Por agora non podo atender toda a correspondencia de fóra; a xente estase a portar moi ben co carteo, mais nós temos a limitación de dúas por semana, de maneira que as nosas respostas chegarán sempre con moita tardanza.

No sobre vaivos un debuxo dunha paisaxe da Nosa Terra, a ver se vos gusta. Algúns compañeiros do PCE(r) e GRAPO enviáronme tamén bonitas postais.

Agradecementos para todo o COMITÉ DE SOLIDARIEDADE o traballo que realizades. Especialmente, se pode ser, manda un saúdo a M. Regueira, ao quen coñecín o ano pasado en Lugo nunha palestra do CS Mádia Leva.

Unha forte aperta.

Denantes Mortos que Escravos.

Antom Santos Peres

Aranjuez, 3 de febreiro de 2012

Etiquetas:
Febreiro 21, 2012

Carta de David Garaboa sobre a necesidade da axuda económica

Aproveitando que a primeiros deste mes recibín os 60 euros dos beneficios do concerto de Pablo Hasél, quero darvos as grazas por estes cartos e por todos os ingresos que me levades feito dende que o COMITÉ comezou o seu labor solidario. Sempre lle dou as grazas á miña querida Pepita [Josefa Seoande Vaz, nai dos presos políticos Paco e Suso Cela e de Carlos que tamén estivo preso nove meses], coa que falo todas as semanas por teléfono, pero nesta ocasión quero facervos chegar as miñas palabras de agradecemento a todas e cada unha das persoas que formades o COMITÉ. Moitas grazas.

Como ben sabedes, todos nós somos membros de familias traballadoras, e o feito de que teñamos que cumprir a nosa condena a centos de quilómetros da Galiza (eu atópome a máis de 1000 do Burgo, onde viven os meus pais), por mor da “política de dispersión” que o Estado fascista español ven aplicando contra o conxunto de presos políticos, supón unha enorme sangría económica para as nosas familias. Xa que logo, calquera axuda, por modesta que sexa, é moi importante para aliviar a castigada economía dos nosos familiares.

Ademais, teño que dicirvos que aquí dentro non se precisan moitos cartos, pero si que é imprescindíbel ter algo, aínda que sexa pouco. É imprescindíbel para poder chamar por teléfono, que é o único medio que temos para manter o contacto diario cos familiares e amigos que estades na rúa. E tamén é imprescindíbel para mercar comida, pois a comida da cadea, alén de que teña mellor ou peor sabor, ten moitas carencias dende o punto de vista nutricional: chega para no pasar fame pero non para manterse san.

Isto é moi importante, pois enfermar na cadea supón enfrontarse co grave problema da desatención sanitaria. Este é un problema xeral nas cadeas, pero agrávase moito no caso das presas e presos políticos, porque en moitos ocasións estes fascistas poñen todo tipo de trabas para impedir a atención médica dos presos enfermos, coa intención apenas disimulada de agravar a súas doenzas. Por iso… hai que coidarse!

Compañeiros e compañeiras, unha vez máis, moitos grazas por eses cartiños que con tanto esforzo e sacrificios conseguides enviarnos. Pero sobre todo, moitas grazas por estar aí, facéndonos chegar o voso apoio e cariño, e axudándonos a conseguir que os nosos berros de Resistencia rachen as reixas e balados, e non deixen de tronar nas rúas da Nosa Terra.

David Garaboa Bonillo

Preso Político de PCE(r)

Prisión de Villena, xaneiro 2012

Etiquetas:
Febreiro 9, 2012

Carta de Eduardo Vigo

Agradezo moito o apoio é animo que enviades dende aí. Por aquí eu ando ben, no “illamento” co artigo 75,1 á espera de clasificación de Madrid e, despois, ou me pasan ao Módulo ou artigo 10, primeiro grao preventivo. Seguro que me caerá isto. Saio só ao patio, porque estou eu só nese artigo. Podo estar así meses mais supoño que nunha cantas semaniñas comunicarme destino. Xa vos digo, ando ben, fago deporte, leo, estudo e aproveito o tempo no posíbel.

Ademais da vosa postal, chegáronme unha cantas máis de algunha xente [presa] vosa. Xa lles irei respondendo nas próximas semanas. De momento, envíalle unha aperta forte a todos e ánimo para resistir nas cadeas do inimigo. Á xente solidaria da Coruña mándovos moito ánimo, forza e un empurrón de forza combativa para continuar traballando nese labor tan importante de apoio e loita dos presos políticos galegos, e de socialización da represión española.

O dito, Adiante Sempre!

Moito ánimo!

Resistindo, Vencemos!

Eduardo Vigo Dominguez

Preso político independentista

Prisión de Navalcarnero, Madrid

Etiquetas:
Febreiro 1, 2012

Carta de Xaime Simón, “Moreno”, dende o illamento de Herrera de la Mancha

Descarga e difunde esta imaxe!

Como vos atopades? Espero que ben. Eu, aclimatándose aos rigores do inverno manchego. Levo catro días aquí e aínda non me afixen. Eu creo que máis que o frío, o duro é a transición de Sevilla 1 ao illamento de Herrera. Separado dos camaradas e perdido nun lugar da Mancha no que a miña radio só sintoniza tres emisoras (Radio 5, Radio Nacional e Radio Castilla-La Mancha.

Iso si, nunca vin tanta pegas e grallas como nos días de ingreso. Aquí, ao illamento, non se achegan nin os pardais. É o modulo no que estiveron Lucio e Xurxo [presos politicos do PCE(r) e dos GRAPO respectivamente]. Coméntanme os ordenanzas que “okupo” a mesma cela que no seu día habitou Xurxo Garcia Vidal. En fin, a transición é fodida: levanteime varias veces desta mesa e deime co estante da televisión. Coño! non habería outro sitio onde colocala!

Non coñecía Herrera de la Mancha máis a nós ben que nos recordan aquí. Entras e directo ao “tubo”, aínda que Madrid dixese que o meu traslado a esta prisión non impedía manter a aplicación dos aspectos propios do Segundo Grao. Nun módulo de primeiro grao non é posíbel aplicar eses aspectos propios do segundo grao. Pero, non imos discutir se foi primeiro o ovo ou a galiña. Isto é Herrera e o que hai. Un GRAPO en Herrera non progresa de módulo.

Nada mais saír de ingresos e entrar no corredor do illamento, esperábame o Xefe de Servizos coa notificación da intervención das comunicacións e un anuncio de sanción por traer a televisión nos vultos da “cunda”. Saín de Sevilla con todo. A Garda Civil déixome cargar os dous vultos cando lles dixen que levaba 27 anos de cárcere e aí ía toda a miña vida. Pois nada! que transgredín as normas e metéronme un parte. Imos ver. Un botou 10 anos en Sevilla; anteriormente 10 anos en Puerto… Quero dicir que non son dos que viaxa moito e non estou moi ao tanto de traslados. Bastante teño co día a día destas “casas” para cargar cos traslados e as súas normas.

(..) Comentáronme que aquí arranxan ben os dentes e o dentista ten mellores prezos que o de Sevilla. Intentarei arranxar a boca: unha funda, uns empastes e poñer unhas pezas que me faltan… O caso é que ou arranxo a boca ou terei que apuntarme a comida dos sen dentes. Preciso unha prótese para o maxilar inferior, que é onde máis pezas me faltan. Sáenme por 350 euros. A ver se entre un pouco que eu aforre (apertareime o cinto) e outro pouco da axuda xenerosa de xentes de ben, fan posíbel que antes do verán poida facerme a prótese.

Á espera de novas vosas, recibir entrañábeis apertas. Saúde e Resistencia.

Xaime Simón Quintela, “Moreno”

Preso Político dos GRAPO

Prisión de Herrera de la Mancha

Etiquetas: ,
Xaneiro 31, 2012

Carta de Suso Cela a Pablo Hásel

Suso Cela Seoane

Ola Pablo!

Que tal? O primeiro que quería facer é achegarte unha forte aperta. Gustaríame que puidera ser en persoa pero… De todos xeitos espero que algún día poidamos acudir a un dos teus concertos. Como dicían da poesía, pola reaccións do inimigo, esas cancións “son unha arma cargada de futuro” e nunca mellor dito. Xa que logo, dende aquí todo o noso ánimo e apoio para seguir nese labor.

Coñecinche grazas á miña compañeira que me mandou unha entrevista túa que aparecera na internet xunto con algunhas letras dos teus temas. E, logo, un día que estaba vendo as noticias, vinche aparecer cunha camiseta con un debuxo no peito de “Amnistía Presos Políticos” que fixéramos na Comuna Carlos Marx de Soria antes da Dispersión. Así foi como souben da túa detención.

E teño que dicir que, en gran medida, alegreime… Non pola detención, por suposto, senón porque na rúa siga viva esa voz. Porque hai unha mocidade que se fai eco da loita e a plasma nas súas letras. Logo vinche saír da Audiencia Nazional enchido de orgullo e coas cousas moi claras.

O dito Pablo, espero poder algún día acudir a un dos teus concertos e coñecernos. Que non decaia o ánimo por aí fóra que por aquí dentro tampouco o fai. E aínda que pareza que as cousas están algo mal, os acontecementos futuros, prometen uns tempos convulsos. Tan só se tráta de non desistir e seguir mantendo a bandeira en alto e, por suposto, cantando. Así que ánimo, moita forza e unha aperta moi forte.

Suso Cela Seoane

Preso Políticos dos GRAPO

Prisión de Badajoz

Etiquetas:
Xaneiro 17, 2012

Carta de Iolanda Fernández

Iolanda Fernández Caparrós

As cousas por aquí están bastante máis tranquilas do que agardaba. Cousa que se agradece logo da tensión vivida nos últimos meses na prisión de Zuera, en Zaragoza (primeiro polas presións para que asinase as normas do chamado “Módulo de respecto” e logo pola incerteza de non saber onde ir parar). Pois iso, que un pouco de tranquilidade facíame falta. De todos xeitos, o certo é que as condicións son peores aquí e se digo que estou máis tranquila é simplemente porque podo gozar dun pouco máis de silencio. Ao ser este un cárcere moito máis cativo e ao haber menos mulleres, o nivel de ruído é menor (e ademais paso máis tempo na cela pechada). En case todo o demais saín perdendo co cambio. Sen dúbida o peor está no terreo das comunicacións. Á familia isto quédalle moito máis lonxe, por riba os vises son máis curtos e hai certas restricións á hora de escoller as datas.

Como a tantos outros compañeiros, a distancia dificulta as miñas comunicacións co obxectivo obvio de illarnos un pouco máis. Porén, isto non vai rachar a nosa resistencia, aquí seguimos sempre coas mesmas ganas de seguir adiante. A iso axuda cada mostra de solidariedade e cada iniciativa que levades a cabo na rúa. Por iso gustei tanto de saber o traballo que vos traedes entre mans… Para cando cheguen estas letras xa tería pasado o concerto do que me falades [o de Pablo Hasel], agardo que fose todo un éxito, que as letras cargadas de mensaxe que escribe Pablo servisen para remover conciencias e que así, entre todos, podamos arrincar das fauces do inimigo aos compañeiros enfermos. Non podemos deixalos sós! (…)

Do que tamén ando moi pendente nos últimos días foi das detencións dos independentistas galegos. Cando escribo estas letras aínda non pasaron pola Audiencia [Nacional] pero non hai que ser moi lista para supor que lles teñen ganas e que desta vez seguro que non deixar pasar a oportunidade de dar un castigo exemplar, para tentar frealos a base de represión. Ultimamente lin na prensa que dende instancias policiais galegas estábanlle esixindo á fiscalía da Audiencia Nacional un endurecemento das penas que se lle impoñen ao independentismo galego e que fosen acusados de “pertenza a banda armada”. Non queren que este movemento se lles escape das mans e unha vez máis tentan criminalizar todo o que o rodea vinculándoo coas accións armadas. Nós sabemos ben como funcionan, hai tempo que vimos sufríndoo. O último exemplo non anda lonxe, non pasou tanto dende a detención de Pablo [Hásel] como para non telo presente… A solidariedade cos revolucionarios presos pódelle saír cara (…).

Moitos biquiños para todos os compañeiros e compañeiras do Comité.

Iolando Fernández Caparrós

Presa Política do PCE(r)

Prisión de Castellón, decembro 2010.

Etiquetas:
Xaneiro 13, 2012

“Chámanlle democracia e non o é”

David Garaboa

Queridos compañeiros e compañeiras:

Recentemente impuxéronme unha nova prohibición, unha máis: a partir de agora non podo escribir nos sobres das miñas cartas a lenda “preso político”, nin tampouco debuxar ningunha estrela vermella, tal e como viña facendo até agora. Do contrario, ditas cartas serán retidas.

Esta prohibición é unha medida de censura política dirixida exclusivamente contra os presos e presas políticas. De feito, algúns presos comúns, por unha mistura de racismo e ignorancia, debuxan acotío esvásticas e outros símbolos nazis, sen que isto supoña ningún problema para as autoridades penitenciarias. A súa leGALidade “democrática” tolera e ampara os símbolos nazis e fascistas; porén, prohibe a estrela vermella, símbolo da loita proletaria. Xa que logo, eu tamén estou indignado, e igual que fai a mocidade na rúa, eu tamén berro ben alto: “chámanlle democracia e non o é”. É fascismo!

É probábel que denuncie esta nova restrición diante do xuíz de vixilancia penitenciaria, por evidente vulneración do meu dereito á liberdade de expresión. Porén, a miña confianza na xustiza do Estado fascista español é nula. Por experiencia propia teño máis que comprobada a certeza daqueles versos do poeta antifascista León Felipe que dicían que a xustiza española vale menos, infinitamente menos que os mexos dos cans; e ten menos, infinitamente menos categoría que o esterco.

Non sei exactamente a que ven agora esta nova prohibición. Pero resulta evidente que a estes fascistas fódeslle moito que non baixemos a cabeza, que non renunciemos aos nosos principios, e que aínda por riba nos mostremos moi orgullosos da nosa militancia comunista e revolucionaria. O seu problema é que malia todas as restricións e medidas represivas que nos queiran impor, hai unha realidade que xamais poderán mudar: somos presos e presas políticos… e seguiremos resistindo!

Recibide unha enorme aperta cargada de forza e agarimo. Biquiños!

Venceremos!

David Garaboa Bonillo

Preso político do PCE(r)

Prisión de Villena, 26 de decembro de 2011

Etiquetas:
%d bloggers like this: